गुरुत्व आलें नीच याती। कांहींएक वाढली महंती।
शूद्र आचार बुडविती । ब्राह्मणांचा ॥ ३४ ॥
हे ब्राह्मणास कळेना । त्याची वृत्तिच वळेना ।
मिथ्या आभिमान गळेना । मूर्खपणाचा ॥ ३५॥
राज्य नेलें म्लेंचि क्षेत्रीं[१] । गुरुत्वं नेले कुपात्रीं ।
आपण अरत्रीं ना परत्रीं[२] । कांहींच नाहीं ॥३६॥
ब्राह्मणास ग्रामणीने[३] बुडविलें । विष्णूने श्रीवत्स मिरविलें।
त्याच विष्णूने श्रापिलें । फरशरामें ॥ ३७॥
आम्हीही तेचि ब्राह्मण । दुःखें बोलिलें हे वचन ।
वडिल गेंले ग्रामणी करून । आम्हांभोवते ॥ ३८ ॥
आतांचे ब्राह्मणी काय केलें । अन्न मिळेना ऐसें जालें ।
तुम्हां बहुतांचे प्रचितीस आलें । किंवा नाहीं ॥३९॥
बरें वडिलांस काय म्हणावें । ब्राह्मणांचे अदृष्ट जाणावें ।
प्रसंगें बोलिलें स्वभावें । क्षमा केले पाहिजे॥४०॥
दा. १४. ७. २९-४०.
सकळांवडिल अंतरात्मा । त्यासि नेणे तो दुरात्मा ।
दुरात्मा म्हणजे दुरी आत्मा । अंतरला तया ॥१८॥
जवळी असोन चुकलें। प्रत्ययास नाहीं सोकलें[४]।
उगेंचि आले आणि गेलें । देवाचकरितां ॥१९॥
म्हणौन सकळां वडिल देव । त्यासी होतां अनन्यभाव ।
मग हे प्रकृतीचा स्वभाव । पालटों लागे ॥२०॥
