या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले आहे
२१४
[§१३२
रामदासवचनामृत-संकीर्ण ग्रंथ.
रामवरदायिनी माता । दासे धुंडुन काढिली ।
वोळखी पडिता ठाई । भिन्न भेद असचिना ॥
उदो उदो तुझा उदो । जाहला सचराचरी ।
गोंधळु घातला देवीं । ब्रह्माविष्णुमहेश्वरी ॥
मातेसी काय चोरावें । सर्वही ठाउके तिला ।
उत्तीर्ण व्हावया नाहीं । तेची ते सचराचरीं ॥
बोलणे चालणे तीचें । देखणे चाखणे सदा ।
आखंड खेळते आंगीं । प्राणीमात्रांचिये पाहा ॥
-रामदासांची कविता ४३६.२२-५७.
१३३. देव व देउळे.
देहेदेवाळयामधे । पाहाणे देव तो बरा ।
देव सांडुनी देवाल्ये । वर्णिती सर्वही कवी ॥
दिसेना लोचनाला रे । घाला रे मन त्यामधे ।
येकला सर्व देवाली । गुप्त नाना परी वसे ॥
आनंत कोटि देवाल्यें । त्यामध्ये येकला प्रभु ।
दीपानें दिसेना नाहीं । त्याने त्यासचि पाहाणे ॥
उजेडे दिसेना नाहीं । आंधारें गुप्त होय ना ।
कदा हातासी लागेना । सर्वथा पूजीतां नये ॥
पूजीतां सर्व देवाल्यें । तेणें तो तृप्त होतसे ।
प्रतक्ष वर्ततें आतां । पाहा रे विवेकी तुम्हीं ॥
देवाल्ये वर्णिती ज्ञाते । ते ज्ञाते नव्हती कदा ।
देव वर्णील तो ज्ञाता । ज्ञाने मोक्षची पावतो॥
देव सांडुनी देवाल्ये । वर्णिती सर्वही कवी ॥
दिसेना लोचनाला रे । घाला रे मन त्यामधे ।
येकला सर्व देवाली । गुप्त नाना परी वसे ॥
आनंत कोटि देवाल्यें । त्यामध्ये येकला प्रभु ।
दीपानें दिसेना नाहीं । त्याने त्यासचि पाहाणे ॥
उजेडे दिसेना नाहीं । आंधारें गुप्त होय ना ।
कदा हातासी लागेना । सर्वथा पूजीतां नये ॥
पूजीतां सर्व देवाल्यें । तेणें तो तृप्त होतसे ।
प्रतक्ष वर्ततें आतां । पाहा रे विवेकी तुम्हीं ॥
देवाल्ये वर्णिती ज्ञाते । ते ज्ञाते नव्हती कदा ।
देव वर्णील तो ज्ञाता । ज्ञाने मोक्षची पावतो॥
