या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले आहे
१९२
[§११०
रामदासवचनामृत-संकीर्ण ग्रंथ.
११०. रामदासांचे महंतास पत्र.
विवेक जालियां देवाचा योग । मग होणार नाहीं वियोग ।
देव सर्वांचे अंतरंग । अखंडित भेटी ॥
या समाधाने असावें । निरूपणी विवरावें ।
मानसपूजनें आठवावें । सकळ कांहीं ॥
ऋणानबंधे भेटी होईल । परस्परें समाचार कळेल ।
सहज वर्तमान निवळेल । ते प्रसंगी ॥
कांहीं समुदाव[१] करणें । ये विषीं आलस्य न करणे ।
आलस्य करितां उदंड उणें । दिसेल परमार्थी ॥
पोहोणारे बुडते तारावे । सामर्थ्ये बुडों नेदावे ।
मूर्ख ते शाहाणे करावे । विवेकी पुरुषे ॥
आपणाहुन जो धींग[२] । त्यासी करूं नये प्रसंग ।
आपणाधीन जो प्रसंग । तोचि करावा ॥
सोईऱ्याधाईऱ्याची मुलें । तीक्षण बुधीची सखोलें ।
तयासी बोलणे मृद बोलें । करित जावें ॥
त्याचा संसार समाचार । पुसत जावा विस्तार ।
उदंड सांगतां तत्पर । होऊनि ऐकावें ॥
दुःख ऐकतां दुःख जाते । त्याचे दुःख हळु होतें ।
मग तें सवेचि धरिते । मित्रभावें ॥
निकट मित्रि बरी होतां । मग त्यासी न्यावें येकांता ।
म्हणावें रे भगवंता । कांहीं तऱ्ही भजावें ॥
पूर्वी देव पूजिला नव्हता । म्हणोनि आली दरिद्रता ।
या कारणे अनंता । कांहीं तऱ्ही भजावें ॥
देव सर्वांचे अंतरंग । अखंडित भेटी ॥
या समाधाने असावें । निरूपणी विवरावें ।
मानसपूजनें आठवावें । सकळ कांहीं ॥
ऋणानबंधे भेटी होईल । परस्परें समाचार कळेल ।
सहज वर्तमान निवळेल । ते प्रसंगी ॥
कांहीं समुदाव[१] करणें । ये विषीं आलस्य न करणे ।
आलस्य करितां उदंड उणें । दिसेल परमार्थी ॥
पोहोणारे बुडते तारावे । सामर्थ्ये बुडों नेदावे ।
मूर्ख ते शाहाणे करावे । विवेकी पुरुषे ॥
आपणाहुन जो धींग[२] । त्यासी करूं नये प्रसंग ।
आपणाधीन जो प्रसंग । तोचि करावा ॥
सोईऱ्याधाईऱ्याची मुलें । तीक्षण बुधीची सखोलें ।
तयासी बोलणे मृद बोलें । करित जावें ॥
त्याचा संसार समाचार । पुसत जावा विस्तार ।
उदंड सांगतां तत्पर । होऊनि ऐकावें ॥
दुःख ऐकतां दुःख जाते । त्याचे दुःख हळु होतें ।
मग तें सवेचि धरिते । मित्रभावें ॥
निकट मित्रि बरी होतां । मग त्यासी न्यावें येकांता ।
म्हणावें रे भगवंता । कांहीं तऱ्ही भजावें ॥
पूर्वी देव पूजिला नव्हता । म्हणोनि आली दरिद्रता ।
या कारणे अनंता । कांहीं तऱ्ही भजावें ॥
