घरें सुंदरें सौख्य नानापरीचें । परी कोण जाणेल तें अंतरींचें ।
मनी आठवितांचि तो कंठ दाटे । उदासीन हा काळ कोठे न कंठे ॥२॥
बळे लावितां चित्त कोठें जडेना । समाधान तें कांहि केल्या घडेना ।
नव्हे धीर नैनी[१] सदा नीर लोटे । उदासीन हा काळ कोठें न कंठे ॥३॥
आवस्था मनी लागली काय सांगों । गुणी गुंतला हेत कोण्हासि मागों ।
बहुसाल भेटावया प्राण फूटे । उदासीन हा काळ कोठे न कंठे ॥४॥
कृपाळूपणे भेट रे रामराया । वियोगें तुझ्या सर्व व्याकूळ काया ।
जनामाजि लोकीक हा ही न सूटे । उदासीन हा काळ कोठेंन कंठे ॥५॥
आहा रे विधी तां असे काय केलें । पराधेनता पाप माझें उदेलें ।
बहुतांमधे तूकता[२] तूक तूटे । उदासीन हा काळ कोठें न कंठे ॥६॥
समर्था मनी सांडि माझी नसावी । सदा सर्वदा भक्तचिंता असावी ।
घडेना तुझा योग हा प्राप्त खोटें । उदासीन हा काळ कोठे न कंठे ॥७॥
अखंडित हे सांग सेवा घडावी । न होतां तुझी भेटि काया पडावी ।
दिसेंदीस आयुष्य हे व्यर्थ आटे । उदासीनहा काळ कोठें न कंठे ॥८॥
भजा काय सर्वां परी हीण देवा । करूं काय रे सर्व माझाचि ठेवा ।
म्हणों काय मी कर्म रेखा न लोटे । उदासीन हा काळ कोठेन कंठे ॥९॥
म्हणे दास मी वास[३] पाहें दयाळा । रघुनायेका भक्तपाळा भुपाळा ।
पहावें तुला हे जिवीं आर्त[४] मोठे । उदासीन हा काळ कोठें न कंठे ॥१०॥
असा दीन अज्ञान मी दास तुझा । समर्था जनीं घेतला भार माझा ॥१॥
रघुनायेका जन्मजन्मांतरींचा । अहंभाव छेदूनि टाकी दिनाचा ।
जनीं बोलती दास या राघवाचा । परी अंतरीं लेश नाहीं तयांचा॥२॥
