सप्तशती आर्या/अध्याय सहावा

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

शुंभ क्रोधें खवळे श्रवण करुनि चंड मुंड वध वार्ता ॥ अज्ञापी सैन्यातें तो व्हाया स्वास्त्रियाहि अधवार्ता ॥१॥


जे कंबुघोम्र कालक दैर्दद मौर्यादि सर्व ते योध ॥ घेउनि श्रुंभ निघाला गेला देवीसमीप सक्रोध ॥२॥


देवी पाहे आलें अतिभेषण दैत्य सैन्य तें तूर्ण ॥ स्वथनुर्गुण नादांही करि भु गगनावकाश ती पुर्ण ॥३॥


सिहहि बहुताचि गर्जे काळीही गर्जना करी मोठी ॥ त्या नादांतें परिमुनि असुरांच्या त्या वधीत ती कोटी ॥४॥


तैं विधि हरि हर वासव देहापासुनि निघोनि तद्रुपा ॥ शक्ति शिवाप्रति आल्या देवहितपराहितार्थ ज्या भुपा ॥५॥


त्या शक्तिसह येऊनि इषान प्रभु असें शिवेसि वदे ॥ मत्प्रेमें शीघ्र असुर मारुनि विश्‍वासि तु शिवें शिव दे ॥६॥


तों त्या देवी देहा पासुनि निघोनि चडिका शक्ति ॥ पावे परम भयंकर मूर्ति शिवाशतनिनादिनी व्यक्ति ॥७॥


वात्या उन्मुलन या सर्वाऽमर साधु रिपु चमु कदली ॥ प्रकटुनि ईशानातें मग ती अपराजिता असं वदली ॥८॥


भगवंता दुतत्व स्वीकारुनियां क्षणीच तु आगें ॥ सत्कीर्तिस्तव जा त्या शुंभनिशुंभाकडॆ असे सांगे ॥९॥


त्रैलोक्यातें पावो शक्र जयांचें तयासि ओपावं ॥ सेवोत अमर हवितें धर्म तुह्मातें ह्मणोनि ओं पावें ॥१०॥


जरि आपण वांचावें ऐसें इच्छित असाल आजि तरी ॥ पाताळाशि तुम्हीं जा साम करीं हित करी न आजितरी ॥११॥


बळ गर्वे रण कामाचि तरि म्यां केला असे पुढें कर या ॥ माझ्या देवोत शिवा तुमच्या मांसे करुनि ढेंकर यां ॥१२॥


कथुनि असें पाठविला दुत पणें शिव ह्मणोनि ती देवी ॥ शिवदुती भक्त सदा या सन्नामा सुधाधिका सेवी ॥१३॥


कथिला त्या देवीचा तैसचि निरोप तो तयां शैर्वै ॥ गर्वें मान्य न केला दृष्टांहीं ज्यांत मंगळें सुर्वे ॥१४॥


शिव झाला दुत वृथा मरति ह्मणुनि बहु दयाळु कळवलला ॥ परि त्याच्य हित बोधें दोघांतुन एकही न खळ बळला ॥१५॥


शुंभ शिवेवरी गेला स्व भेट पुढे करुन सर्वही राजा ॥ बंदलिचि कर जोडुनि सांडुनि काठिन्य गर्व हिरा ज्या ॥१६॥


विविधायुधवृष्टि असुर सर्वाहि कात्यायनीवरि करीती ॥ न तशा मेघांच्या त्या प्रळपी<ंच्या साजती बरिक रिती ॥१७॥


देवीचे दिनकर कर खर तर शर पर विमुक्त शस्त्रातें ॥ भस्म करिति तत्काळ ज्वाळ जसे धौत सुक्ष्म वस्त्रातें ।\१८॥


मारी ती ब्रह्माणी स्व कमडलु वारिचे सटाके शें ॥ परिभविली न परें जशि करिच्या सृद्दढेंहि हरिसंटा केशें ॥१९॥


माहेश्वरीं त्रिशुलें चक्रें दैत्यांसि वैष्णवी मारी ॥ तैशीच शक्तिने ती देवी शिखि वाहनाहि कौमारी ॥२०॥


निज चक्र तुंड दंष्टे यांही मारी परांसि वाराहि ॥ तैशीच नारसिंही बहु भी जीच्या नर्खाहि वारा ही ॥२१॥


चंदाऽदृहास करुनि क्षितिवरि पाहुनि अनेक शिवदुती ॥ भक्षी पर भर हरि जी तिस साधुन भू मनें कशि वदु तीं ॥२२॥


यापारि मातृगणांतें प्रकुपित पाहोनि पावले दैन्य ॥ त्रासें पलायन अकरी शुंभचें निहतें शेष जें सैन्य ॥२३॥


तेव्हां होय महासुर परम कुपित रक्तबीज बा राया ॥ द्यांवे मात्तृगनांतें अत्यद्रुत युद्ध करुनि माराया ॥२४॥


घाली तो ऐद्रींशी गांठि करुनियां त्वरा गदापाणी ॥ त्या क्षोभदा होय कुलिश जैसें आमेज्वरा गदा पाणी ॥२५॥


क्षत रक्तबीज देहा पासुनि जितुका ही रक्त बिंदु निघे ॥ त्याचा होय महासुर जो किमपि उणेपणेंग न निंदुने घे ॥२६॥


तत्तुल्याचा व्हाया रक्ताचा मायबाप थेंब गळे ॥ कीं चालती बकाच्या बक वगळ्याच्या हि बा पथें बगळे ॥२७॥


ऐसें शतशः क्षतजः प्रभव पुरुष रक्तबीज सम राजा ॥ सांगों काय करिति ज्या मातृगणांशीं असीम समरा ज्या ॥२८॥


ऐद्रीनें क्षत केलें हिर ह्माणुनिं वज्र पुनरपि तयाचें ॥ तद्रक्तज पुरुष वरिति तच्छीलजसें चि सुनर पितयाचें ॥२९॥


त्या शोणित बीजातें निज चक्रें करुनि वैष्णवी ताडी ॥ ऐंद्रे कौमारी ही शुलें माहेश्वरी उरीं फाडी ॥३०॥


त्या शक्तीतें ताडी तो शोणितबीज ही गदा घातें ॥ बहु मानवए सर्व ही सुर त्याच्या त्या महागदाघातें ॥३१॥


शक्तींनी क्षत करितां सर्वांगी उसळले क्षतज बिंदु ॥ बहु कोटि पुरुष झाले सिंधु तरंगी जसे तरणि इंदु ॥३२॥


ते रक्तोद्भव पुरुष व्यापुनि करिती भयातें विश्वास ॥ निश्वास उष्ण सोडिते देव जयाचा नये चि विश्वास ॥३३॥


भ्याले निर्जर पाहुनि कालींतें चंदिका स्वयें सांगें ॥ चामुंडे मुख पसरी तु खाद्य स्वादु साडिशी कांगे ॥३४॥


माझ्या शस्त्राघातें अरि रक्ताचा उडेल जो बिंदु ॥ तो तव मुखी पडावा गुरु पर्वी जेंवि राहुच्या इंदु ॥३५॥


जे रक्त बिंदुपासुनि होतिल उप्तन्न पुरुष तव तुंडी ॥ तो नच उरतिल पडले शलभ जसे दीप्त वन्हिओच्य कुंडीं ॥३६॥


पी रक्तातें घटघट गटगट ते गीळ जेविं अजिंर ॥ नव यश गाइल करिकुळ अवलंबुनि चरण जेवि मजीर ॥३७॥


या युक्तिनेंचि होईल समरी हा रक्तबीज नीरक्त ॥ सर्व हि तुझिया साऽमर चामरकर भक्त वीर्जना रक्त ॥३८॥


काली ह्मणे शिवे तुज किति हा लघुकाय न पर मेरु चला ॥ विश्वास निदेश तुझा अमृत्ताहुनि काय न परमेश्व चला ॥३९॥


त्या शोणितबीजातं निजशुलें चंडिका नृपा हाणी ॥ वाहे तद्देहातुनि रक्त जसें टोंचितां गदा पाणी ॥४०॥


जिकडे शोणित वाहे तिकडे पसरुनि ती वदन देवी ॥ काली कराल वदना त्या शोणित बीज शोणिता सेवी ॥४१॥


वदनीं होती त्यांतें भावी बहु सुरस मानवे चावे ॥ शतकोटि तद्रदांनी पर वृत्रासुरसमान वेचावे ॥४२॥


रक्तज कुतर्कसे ती विद्याशी ते नवे नवे दमुनी ॥ शुंभनिशुंभ हि मानी तिस केवळ मानवे न वेद मुनी ॥४३॥


शोणितबीज गदेंनें तोंडीं परि चंदिकेसि अल्पाही ॥ पीडा न उग्र ही गदा घात करी जेवि हरिसें तल्पाहि ॥४४॥


देवी शुलें वज्रें खंगें हाणी तसं चि ऋष्टीने ॥ दृष्टीनें हि हत करी अरितें खीळुनि बाण दृष्टिने ॥४५॥


काळी तद्रक्ताचे व्हाया तद्रचित पाप थेंब हुत ॥ निज मुख कुंडीं करि जरी मळला होताहि कपिथें बहुत ॥४६॥


केला निरक्त ऐसा अति दारुण रक्तबीज तो खचला ॥ सुर मुन ह्माणति नमुनियश वर्णुन देवु शिवेसि तोख चला ॥४७॥


तो मातृगण प्रमुदित झाला विजयें करुनि मग नाचे ॥ जयजयकारें भरिती सुर मुनि हृद्देश सर्व गगनाचे ॥४८॥


PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg