सप्तशती आर्या/अध्याय पांचवा

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

ते चंड मुंड तेथुनि गेले घेऊनि कटक चतुरंग ॥ ज्यांचे रजें मळविती दिगिमकटहि न स्वःभट कच तुरंग ॥१॥


जें प्रिय वाहुनि चरणीं फल जळ दळ एक सुमाहि मागा तें ॥ ऐसें जी माय ह्मणे जीचा कवि वृंद सु- महिमा गातें ॥२॥


तीतें तुहिन नर्गांच्या कांचन शृंगीं सलील वसलींतें ॥ ते खळ देखति सिंही कांहिंसे शृंगीं सलील वसलीतें ॥


पाहुन सिद्धी धरया झाले दुर्गेसि बहुत पामर ते ॥ न च शक्तें जरि शतदा नियमें साधुनि बहु तपा मरते ॥४॥


कोपे त्यांवरि देवी तें जेंशरदिंदुकान्तिचें सदन ॥ झालें कज्जलवर्ण क्रोधें तत्काल तें तिचें वदन ॥५॥


झालें ललाट तीचें सहसा क्रोधें करुन जें कुटिलें ॥ तेथुनि काळी प्रकटे वाटे काळादिकांसि ती कुटिलें ।\६॥


ती खंग पाश हस्ता अत्युग्रा त्या सुराऽरि कटकांत ॥ शिरली सशांत जैशी व्याघ्री स्येनाहि जोविं चटकतं ॥७॥


वीरांसाह कवळ जसा हय रथहि तसाचि ती करी सगळा ॥ जीचा न चाविला जो त्यासि मुखें वाटे करीत गळा ॥८॥


तीच्या दशनांसि कठिण परशस्त्रांचे न रासि पापडसे ॥ तद्धेहा अस्त्र जेअसें न ब्रह्माज्ञा नरासि पाप डसे ॥९॥


सर्वत्र पाविजेला क्षणमात्रें नाश चंड सेनांहीं ॥ करिती परांसि चरणहि काळीचे काळ दंडसे नाहीं ॥१०॥


जे प्रबळां असुरांतें कालीचे चुर्ण करिति दंत कसे ॥ ते न ह्माणावे चंडे मुंडें अत्युग्र मूर्त अंतकसे ॥११॥


ज्यातें अवलंबुनि ज्या निजशत्रु बळासि न हरि खपवी तें ख्पवुनि काळिका त्या देईल न लाज न हैरिख पवीतें ॥१२॥


चंडाच्या शस्त्राचा न करि तिचें गरळ कटु निकरें काहीं ॥ मुंडायुधवृष्टिही नग भग्न न केलाचि झटुनि करकांही ॥१३॥


मुंडें सहस्त्रशः क्षय त्या कालीजा कारावया वक्त्रें ॥ शक्रें ज्यां जोडावें कर ऐशीं सोडिलीं महाचक्रें ॥१४॥


सुबहु दिवाकर बिंबे जैशीं मेघोदरीं तशी शिरलीं ॥ काली मुखांत चक्रें जेवि अपक्रुतें महाशनीं जिरलीं ॥१५॥


चक्रें गिळोनि काळी त्रिभुवन भय कारका महास्पातें ॥ पसरुनि करी धरुनियां सुर रिपु वध सारकाम हास्यातं ॥१६॥


जेणें हरिलीं होतीं अमर नरांची किरीट मुंडांसी ॥ काळी खवळुनि कवळुनि कटक भिडे सुरजयार्थ मुंडासी ॥१७॥


काळींने धरिला जों प्राशाया पर तमासि असिं तरणी ॥ प्रसवे धवळ यशा जरि आपण वर्णेंकरुनि असित रणीं ॥१८॥


धांवे वेगें परम क्षुधितां धृष्टांखुवारि जसी व्याली ॥ त्या पुंडां मुंडाचे मस्तक खंडी महाऽसिनें काली ॥१९॥


त्या चेंड मस्तकार्तें खंडी त्याच्या कंचांसि कवळुन ॥ खवळुनि रणीं मुखवी विश्वस यशे अशेष धवळुन ॥२०॥


त्याचें हत शेष बळ न टिकलें कालीपुढेंक भयें पळ तें ॥ सव पळालें जैसें तिमिर दिनकरप्रभोदये पळतें ॥२१॥


जें चंड मुंड मस्तक युग काली दे तिला उपायन तें ॥ केल पुरुषार्थचे सफळीचे ज्या सर्वही उपाय नतें ।|२२॥


काली ह्मणे महापशु दिधले म्यां चंड मुंड तुज आधीं ॥ शुंभ निशुंभ शिवे तुं वधुनि रण मखीं यश स्वयें साधीं ॥२३॥


देवी ह्मणे मजकडे तुं घेउनि चंड मुंड आलीस ॥ यास्तव तुज चामुंडा हे दिधलें ख्यात नाम आलिंस ॥२४॥


PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg