सप्तशती आर्या/अध्याय चौथा

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

प्रकुपित दुत सविस्तर शुंभासि शिवोक्त सर्व आयकवी ॥ विघ्नित काम खळावा वर्णील क्रोध वेग काय कवी ॥१॥


त्या दुतोक्तश्रवणें कोपें अत्यंत तापला खळ गा ॥ व्यसनांत आपणाला पाडी मद जेविं आपला खळगा ॥२॥


व्यावें फूंटकें तुंबी, फळ गंगा लंघनाऽर्थं बाहुनीं ॥ हें कार्यं तसेंसांगे मुढा असुराऽधिपास बाहुनीं ॥ हें कार्यं तसें सांगें मुढा असुराऽधिपास बाहुनीं ॥३॥


हे धुम्रलोचना त्वां पाने मानेंही नित्य जी तृष्टा ॥ स्वचमु घेउनि सत्वर जावें जेथें असेल ती दुष्टा ॥४॥


केशंतें धरुनि बळें आकर्षुनि करुनि विव्हळा वीरं ॥ आणावी जाणावी आज्ञा निःसंशया तुवां धीरें ॥५॥


तीतें रक्षाया तरि तेथें कोणी उठेल जो दक्ष ॥ मारावाचि असो पर तो सुर गंधर्वराज कीं यक्ष ॥६॥


साठ सहस्त्र असुर बळ घेऊनि लंघावायासि तो मलयघी ॥ पावं श्रेदुर्गेतें वेळेतें खवळला जसा जलवी ॥७॥


जी व्यसन आश्रितांस न बाधों दे जेविं घन घटा ऊन ॥ त्या भगवतीस तो खळ बळ मत्त असे वदे दटाऊन ॥८॥


शुंभ नुशुंमापाशीं चाल तिळहि हित नसे दुरामिमानीं ॥ त्या प्रभुच्या आज्ञेतें सर्वस्व हितावहा सुरभि मानीं ॥९॥


प्रभुचे आज्ञा मोडिशि आवडली तुज नवीच कां चाल ॥ प्रभुवाग्वशांसि ह्मणे नय कीं पाशीं पडोनि कांचाल ॥१०॥


तुं नीतिनें जरि न त्या मत्स्वामि समीप धरुनि मद येशी ॥ केशीं कवळुनि ओढुनि नेईन कीं कुजन पात्र न दयेशी ॥११॥


जगदंबा त्यासि ह्मणे दैत्यैद्रे धाडिलासि या काजा ॥ तुंचि बळी बळ वेष्टित जरि नेसिल यत्‍नकाय तरि माजा ॥१२॥


नेसिल बळेंचि मज कीं तुं बळवानु ज्ञानधर्म नय शस्त्रे ॥ कलह करुनि पुरुषाशी तेजें साधी न शैमं न यश स्त्री ॥१३॥


तो समजे देवींनें रचिल्या विपुला निजोपहाससी ॥ तीवरि धावं व्याघ्री वरि ओतुतसा सकोप हा सासी ॥१४॥


हुंकारेंचि तयातें सहसा परमेश्वरी करी मसित ॥ प्रकटि यश दरहिमकर दुग्धब्धितरंगहरहरिभसिन ॥१५॥


क्रोधं तेहि खवळले गर्वे कोठेंहि जे न पर माती ॥ पर माती करि त्यांची तत्काळाचे सहमृगेंद्र परमा ती ॥१६॥


त्या धुम्रलोचनाचा तत्सैन्याचाही नाश कळला हो ॥ शुंभ ह्मणे ती दृष्टा या कर्माचें यथार्थ फ्ळें लाहो ॥१७॥


आज्ञा करी शिवेवरि जाया तो शुंभ दैप्त पुंडातें ॥ जेणें निवेदिली ती त्या चंडातें तयाहि मुंडातें ॥१८॥


रे चुंडमुंद हो जा सत्वर घेऊनि विपुल सैन्यातें ॥ आणा खाणा तन्मद गद द्या धिक्कार करुनि दैन्यातें ॥१९॥


यानंतर अंबेतें ओढुनि बळें धरुनियां वेणीं ॥ किंवा बांधुनि आणा वृकचि तुह्मी असुर वीर ती एणी ॥२०॥


अथवा गांठुनि समरीं अमुरांही शस्त्र शत गणें अल्पा ॥ सिंह वधुनि करावी ती सर्वांहीं झटोनि हतकल्पां ॥२१॥


मग करुनि कठिन निजमन बंधन युवतीस बळकट कर हो ॥ तुमचें असावध स्त्री ती धरिल्याही न पळ कटक राहो ॥२२॥


कार्य करा भुर्त्यावर पुर्ण प्रभुच्या प्रसाद हे जाणा ॥ साधु असाधु करा परि बहु सत्वर मत्समीप ती आणा ॥२३॥



PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg