१२१ स्वात्मानंद. (मा० अं० ०० चा० ) ते उत्थानसमाधी शुद्ध !॥ त बिंदुद्वय साध्य प्रसिद्ध ॥ सर्वजादी अनंत सिद्ध || शक्ती पडूविध ऐश्वर्वता || ६५ ॥ तयें कारण नादरूप ॥ तनु ते अंगुत्रपर्व स्वरूप ॥ भासे कुंडलाकार यो ॥ येथे संक्षेप न धरावा || ६७ ॥ द्वितीय से दंडकारती || सम्म देह जया बोलतो॥ हे उमजतां आदी अंतीं ॥ स्वात्मस्थिति न ढळेची ॥६८ ॥ व्यापी सर्व प्रमाणासी || चार तनुदे कृतिसी || संयोगें स्कूल देह तारकासी | तराववासी निर्मिले ते || ६१३|| एवं हा प्रणवस्वरूप हर || देहाकृति वर्णिला साचार || जानावयास्तसिद्ध निर्धार || अद्वयसार पूर्णबिंदु ॥ ७० ॥ प्राणापानसमानहंस || विकसी जो वा सावकाश || अर्धेत उदान भास || होय समरस तूर्यातरी ॥ ७१ ॥ तेव्हां हा अपराविमर्श सरे ॥ सकळ तो सुक्ष्म नाहीं विरे || ते स्वज्योतिबिमर्शपरा बारे || निजध्वनि उरे दियीं || ७२ || लक्षामाजी प्रकाश पूर्ण ॥ प्रणयामध्ये निमर्ष स्कुरण ॥ द्वयविंशक्ति थीं वसे जाण ॥ विस्तारे आपण ज्ञानकियः ॥ ७३ || ऊर्धी अधीश शीतबिंदु || परमानंदेश्य तो निस्पंदु || व्यानोदान मिळे प्रभे || नीर्लक्षचंतु तेथ ध्वनि स्फुरे || ७४ || तनु सद्य तेथ असती | पंचत्रणान्वयें निश्चिती ॥ होती यास्तव वेगळाली प्रतितः ॥ अवस्छा वर्तती स्वयें तनुमाजो ॥७५॥ देहाची परिमितता न जोडे ॥ न कळतां कैसी मुक्कि घडे ॥ तनुप्रमाण जयाचे लक्षी आतुडे | तो स्वरूपी बु या अक्षीं ॥ ७६ ॥ स्छुळ देहासी क्षेत्राप्रती ॥ जे का जमावस्यागिती || वयां द्याया मोक्षप्राती ॥ तारक निश्चिती उपदेश || ७७ || या पांचें
