पान:मराठी रंगभुमी.djvu/53

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search
या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले आहे
३७
भाग १ ला.

एखादा दागिना आणावयाचा. अशा रीतीने मिळविलेल्या सामानावर एक दोन नाटके होतात न होतात तोंच पोटाची पंचाईत पडल्यामुळे व दुकानदाराचा उचापती- बद्दल तगादा लागल्यामुळे नाटकवाले आपलें चंबूगवाळे आटोपून दुसऱ्या खेड्यास कुच करीत! अशा प्रकारे पैशाची प्राप्ति नाही, शिक्षणाचा अभाव, मंडळी छचोर * आणि दुर्व्यसनी, असा नाटक कंपनीचा सर्व थाट जमल्या- वर तेथे बोलाचालीस आणि लाथाळीस कधीच वाण


 * नाटकी पोर किती छचोर असते याचे रा. अनंत वामन बरवे यांनी श्लोकरूपाने एके ठिकाणी वर्णन केले आहे. तें मौजेचे असल्यामुळे त्यांतील काही लोक येथे देती:-
 दिसत पोर छिचोर कसे पहा ।
 ह्मणति नाट्यकलेतचि दोष हा ॥
 मुळिंच ढंग न हे परि नाटकी।
 मन चटोर असे करि थाट कीं ॥ १॥
 टिकलि बारिक रेखुनि लाविती ।
 सहज टोपिहि वांकडि ठेविती ॥
 करकरीत चढाउ चढीवती ।
 छडि विडीहि गडी न विसंबती ।। २ ।।
 सुबकसा पटका शिरिं बांधिती ।।
 वर तुरा किति ऐटित खोंविती ॥
 फिरविती सुरमा नयनांतही।
 नटपणा मिरवीति जनांतही ॥ ३ ॥
 भरजरी वर जाकिट घालुनी ।
 झळक सांखळि लोबति ठेवुनी ॥
 गळपटा लपटोनि गळा बसे ।
 कथु कितीक तुह्मां नखरे असे ॥ ४ ॥