निर्गुणेष्वपि सर्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः ।
नहि संहरते ज्योत्स्ना चन्द्रश्चाण्डालवेश्मनि ॥१०॥
प्रसीद मे श्रियः कान्त सुप्रसीद दयानिधे |
पुनः पुनः प्रसीद त्वं प्रसीद वरदो भव ॥११॥
तापत्रयें हा बहु गांजलो मी| बुद्धि स्थिरावे नच
शीघ्र रामी || मनें वोढिलों सर्वदा कामपाशीं ।
गुरो कृपाळो धरि शीघ्र हातीं ॥१॥
विपत्ती असो सर्वदा कुंति मागे। हरीचें जरीं
सर्वदा ध्यान लागे || सुटेना कदा भोगल्यावीण
भोग | परी सर्वदा नाम इच्छी अभंग || २ ||
मनीं प्रेरणा थोर आतां करावी । सदा वस्तुनें
दृष्टि तुम्ही भरावी || शरीरी सदा नेम हा
वाढवावा | सदा बुद्धिला ज्ञानयोगींच ठेंवा ||३||
सदा संतसंगी रमो चित्त माझे । सदा तत्पदीं
वास माझा असो दे ।। कधीं दाविसी आमुची
पंढरी ही | भरे मानसी सर्वदा इंचगेरी ||३||
संसारतापे बहु तापलों पहा | निवृत्तिमार्गे मज
शीघ्र चालवा | नसे दुसरा रक्षिता कोण मातें |
कृपा पूर्ण दासानुदासा असों दे ।।५।।
