पान:चित्रा नि चारू.djvu/२३

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search
या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले आहे


 " ते झोंबेल."

 "जरा झोंबेल. मग बरे वाटेल."

 " चला आता ! पुरे खेळ बाबा, "

 "कंटाळलीस ? चला तर."

 गाडी जोडली गेली. गाडीत गादी. दोन तक्कये ठेवण्यात आले. जहागीरदारांनी दोघांना फुलांचे गुच्छ दिले.

 "खरेच, मीसुद्धा एक करून ठेवला होता. " चित्रा आठवण आल्यासारखे करीत म्हणाली.

 " मग जा, तो घेऊन ये." बाप म्हणाला.

 "नको आता. हा एक पुरे. तो राहू दे येथेच. नाही तर यांना होईल."

 "इतक्यात चारू तो गुच्छ घेऊन आला व चित्रेला देऊ लागला.

 "अहो, मीच तो केलेला. मीच केलेला मला काय देता ? तुम्हालाच घ्या तो." ती म्हणाली.

 "आणि तुम्हाला आत्ता मी दिले ते चारूनेच केलेले होते. " जहागीरदार म्हणाले.

 "परंतु मी केलेला अधिक सुंदर आहे." ती म्हणाली.

 "बायकांना अधिक कला असते." चारू म्हणाला.

 "अच्छा, फार मौज आली. " बळवंतराव म्हणाले.

 "तुमची मौज, मी मात्र पडल्ये, दुखावल्ये." चित्रा म्हणाली.

 "परंतु मळा आवडला ना ? " जहागीरदारांनी हसत विचारले.

 "हो ! फार आवडला."

 "येत जा अशी मधूनमधून." जहागीरदार म्हणाले

 "गाडी निघाली. जहागीरदार व चारू थोडे अंतर पोचवीत आले व नमस्कार करून मागे वळले.

 "चित्रा व बळवंतराव घरी आली. चित्रा झोक्यावरून पडल्याची हकीगत सर्वांना समजली. कपाळाला रुमाल बांधलेला होताच. श्यामू, रामू , दामू सारे ताईची थट्टा करू लागले.

 " ताई, तुला दाखवायला ना नेले होते ? ' श्यामूने विचारले.

चित्रेचे लग्न * २५