४०
कथाकव्पतरु.
[ त्तवक
तेव्हां शेकरानीं आपला भार त्या घनु’प्यावर यातला.
अशा रीतीने एकदम
थनुप्यजडढ्याळामुळेंक्काफ्रात्याचाणासह्रननढोऊनतौ खालोंपडला
वत्याच्याअगावरर्ते प्रचंड घनुव्प पडलैं.
त्याघनुष्याच्यामारार्नेत्याची फार
त्रेयाउडालों, वतौत्वळाचींसालैली फजींती पाहूनमंडपांतीलसर्व लोंकहृर्मू लागळे. छातीवर पडळेर्ले तें धनुष्य दूर करून ढ्यायाचा प्रयत्न रावण आपढी सत्रे शक्ति खर्च करून करीत होता, पण त्याला तें घनुग्य दूर करून मुळीच
उठतां येर्हनग्. घनुन्-वमरिंनिं त्याचा प्रळाण अगदी कळासावोस साला. कोणाला साह्माला बोलावून प्राण बांचवावा, तर तसें करण्यात त्यास शरम वाटूं लागली.
॰अशा अडचणीत तो सांपडत्त्यपिंर विश्चामिंयार्ने रामाला
उव्ण्याबिपमीं
खूण
वेळी. त्या वरळोवर श्रोरामत्रंद्र् उठुन त्यार्ने विश्वळामियाला वंद्न केकैं, व रावणा,
जवळ जक्वि त्याने त्यात्या अगावरळील्,‘ धनुष्य सहृज्ञ लॉलेमें उचलून त्याची
त्या सकटक्लि सुटका केली. मग भौरामर्चद्राते त्या घनुय्याला वंदन केलें, व तेंसञकरूनत्यालायाणलावणारद्दतस्यांततेंधनुष्वमौड्रन त्याचे
दोन तुकडे ताळे. तें थनुप्य रामाने मोंडल्यावरोवर मंडपांत सर्वत्र ज्ञवध्वनि झाला; व जनक, जानकी, विश्वप्त’पेव ववेळिर सवळोनां अत्यंत आनंद साला. देंव[॰ नींहि
आदि’माया
जानकी व प्रभु श्नळीरामचंद्र यांचा योग अशा
आला, हाणून आकाशांनून रामावर पुप्पदृष्टि केला.
विज्ञेपतन्
रळोतीमें घडून
जळानकौला त्या
वेळीं जो आनंद झाला हाँता, त्याचे वर्णेनहि करणें अशक्य होय. य्ऱ्र्योद्व प्रसंगी सरोंवरांतोळ कमळिनौला जसा आनंद होतो. किंवा चंद्राच्या आगमनातें
,भ्द्रोब्रूद्देर्णफ्रा जया हर्ष वाटणे, त्याप्रमाणे जत्तिवैग्ळीच्या द्दस्यांतौल हृर्पसागराला
भरती आली होती. घनुय्याचा भंग झाव्यावरोवर जनक्रार्ने जानफौच्या हातांत गुणांची माळ दिली व ती श्रोरामवंद्रन्या गळ्यात घालण्यात सांगितलैं. त्या प्रमाणें ती सोंद्र्र्यळतिका हातांत पुप्पमाला धारण करून मंद् मंद् पळावळें टाकिंत मंडणंत आली, व तिने श्रोरामचेद्राच्या गळ्यात माळ घातली. तो प्रकार पाहून सदाचरर्णी राजांना मोंठा आनंद झाला. अहुंकारोंजे होते त्यांनां लजा उत्पन्न झाली, व दुष्ट होते त्यांच्या मनांत राग उत्फा शाळा. या प्रमाण स्वयंवर माल्यावर जनक राजामें ययाविघी लग्न करण्याचे ठरयिलैं, व त्या
६ श्र्ध्ळीरागर्चद्रप्ला जानकींची प्राप्ति. ळ्माचा समा'रम अफूऱ्र्ये असा करण्यासाठी' जनक राजाचे तेवक सारखा प्रयत्न करीत होते. जनक राजानें अळिल्या सत्रे राजांनां लप्रसमारभासठीं ठेवून घेतलें व जे राजे आठे नच्हृते, त्यांनां वयाच्या दुंलुन्मपा‘न्नैका पाठवून योलाविलैं.
दयारवराजाकडे तर रथ, प्रधान वगैरे पाठवत त्यांना बोंलाविलैं. त्याप्रमाणें दशरथ राज्य, परत, शत्रुघ्न व आपल्या पज्या, क्रुळगुरु वसिष्ठ मुनि‘ व
