"आजारी मानसाच्या डोक्याच्या मागं कसलं की मशिन बशिवतात. टीव्ही सारखं दिसनारं. त्यावरचं डोंगरदरीसारख्या दिसणाऱ्या रेषांचं भिरंभिरं, सारखं पुढे पळत असतं. मोठ्या मंगलाक्काच्या सासऱ्याला लातूरच्या दवाखान्यात पाहाया गेलो तवा बघितलं होतं ते मशिन. त्यावरचं नागमोडी भिरभिरं, पुढे पळायचं थांबलं नि बाजूच्या डागदरांनी इवायाच्या नाकातोंडातल्या नळ्या काढल्या.
तसलंच मशिन माझ्याबी डोक्यामागं बशिवलंय असं मुकिंदाची धाकटी सांगत होती. मला तर काईच झालेलं नाही. मग कशापायी हवं हये? उगं छातीत कसनुसं झालं होतं परवा. तेवढंच! लगीलगी माझ्याजवळ राहणारी रमेशची आरती मुकिंदाच्या घरी पळाली. मुकिंदाच्या बायकूनं ऐकलंच न्हाई. अज्याच्या डागदर मित्राला फोन केला. नि हितं आणून घातलं. मुकिंदाबी उदगिराहून लवकर आला.
डोळे लई थकल्याता. मिटूमिटू आल्याता" जिजीच्या डोळ्यांसमोर भूतकाळातील चित्रे भिरभिरू लागली. जिजींचा डोळा लागला आहेसे पाहून सुशीला उठली. सासूच्या डोक्यावरून हळुवारपणे हात फिरवला. जिजींच्या कपाळावरचे ठसठशीत गोल कुंकू रेखताना तिची धांदल उडाली होती आज. कपाळावर मेणाचं बोट फिरवून मग त्यात लालचुटुक पिंजर भरायची. कुंकू कसे गोल गरगरीत नि कडेनी रेखीव हवे. जिजींच्या गोल गरगरीत चपातीसारखे देखणे. तिने जिजींसमोर आरसा धरला. सुरेखपणे रेखलेला मळवट पाहून जिजी सुखावल्या. आणि सुनेचा हात मायेने दाबीत म्हणाल्या होत्या,
यती आणि सती/८१
