सप्तशती आर्या/अध्याय आठवा

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

ज्याच्या दृष्टिपुढें सुर सेना समरांत परम दम्रा त्या ॥ शुंभ्र विलोकी निहता प्राणसम ध्वस्तपरमद भ्रात्या ॥१॥ त्याही विलोकी ध्वस्ता विध्वस्ताऽशेष सुर सभा सेना ॥ ज्याच्या नव नव सुयशा हुनि मजा अमृत सुरस मासेना ॥२॥ बंधु वर्धे सैन्य वधें शुंभ क्षोभें लयाऽग्निशों तोलें ॥ त्या देवीसि कडकडुनि जड कडु निपडुचि रणीं असें बोलें ॥३॥ साऽहंकारे दृष्टें दुर्भे शौर्य धरुं नको गर्व ॥ अन्याचें बळ आश्रय करुनि करिशी युद्ध हें वृथा सर्व ॥४॥ श्रीद्र्ग्या त्यासि ह्मणे रे दृष्टा ऐक साधु धी रहिता ॥ मी एकलीस आहें या विश्वा माजी साधु धीर हिता ॥५॥ ज्या ब्रह्माणी प्रमुखा माझ्याचि विभुति जाण पापा हें ॥ मजमाजि समस्ताही झा करितात प्रवेश हा पाहें ॥६॥ हें ह्मणतां ब्रह्माणी प्रमुखा त्या देवता स्व गेद्दांत ॥ सर्वा प्रवेशल्पा त्या दुर्गेच्या तत्क्षणीं च देहांत ॥७॥ देवींच्या वृदांतें निरुपिजे जेवि भुमि कुंभातें ॥ नेउनि विलायासि ह्मणे सर्वाद्या सर्वभुति शुंभातें ॥८॥ होतीं प्रगट त्रिजगीं साधु हित करुनि असाधु वध मांजीं ॥ म्यां आअरिली रुपें तीं सुबहुमतें श्रुतींस अधमा जीं ॥९॥ मी एकलीच आतां उरलें आहेंरणांत न चपाप ॥ हुं हाणबाण जण स्त्रीं न मज तुला घडेल नच पाप ॥१०॥ ऐसें बोलुनि देवी आरंभी भव्य समर सन्नास ॥ ज्यातें पाहुनि झाले सर्व महेद्रादी अम्र सत्रास ॥११॥ शस्त्रास्त्रें देवींनें जीं त्या समरांत सोडिलीं होतीं ॥ शुभें प्रतिशस्त्रास्त्रें योजिनिं तत्काळ मोडिलीं होतीं ॥१२॥ देवींही शुंभाच्या खडी लीलेंकरुनि शस्त्रातें ॥ अस्त्रातेंही उडती वात जसा शुष्क सुक्ष्म वस्त्रातें ॥१३॥ परमेश्वरी करी जें ग्री वर्णु आज काय बा हुं तें ॥ परशस्त्रांस्त्रतें चि न दे बहुत शिव्या हि लाज बाहु तें ॥१४॥ कोंडी पळभरि शुभ श्रीमज्जगदीश्वरीस शरभवणीं ॥ पर शर झाले दुर्गा शर वृंदीं जेंविं सिंह शरभ वनीं ॥१५॥ ह्मणति सुरा झगटतसे शिरिं द्याया वामपाद परें मेला ॥ परमेला हा जिंकिले तरि पुरविनि काम पादम रमेला ॥१६॥ स्वाच्छादक शर पटलें छेदुनि खंडुनि शंभ चापतें ॥ जेविं परा विद्या जनि मृति हेत्वऽज्ञान रुप पापतं ॥१७॥ मग शुंभ शक्तितं धरी चक्रें खंडी तिला हि परमा ती ॥ शतचंद्र चर्म असि घे त्याची हि करावया सि पर माती ॥१८॥ चुरिलें शिवा शरांनी त्या असिसश चर्म रविकराऽमळ ॥ कीं अविनीताचें यश करितां हि सयाय पविकरा मळतें ॥१९॥ केला जगदाद्येनें लीलेनें संगरीं विरथ बकला ॥ बहुधा बहुधाष्टयेधें मुद्गर न रहावया शिर थबकला ॥२०॥ येता धांवत खडी बाणांही मुद्गरां शिवा राया ॥ तरी येचि शालि राशि प्रति जैसा मुद्रराशि वाराया ॥२१॥ न पर भृतिसि साहे माशीशी स्पर्शतां जसा कृष्टी ॥ जगदंबेच्या हृदयीं हाणी धावोनि दृष्ट तो मृष्टी ॥२२॥ देवी क्षितिवर धडलड पाडी हाणुनि उरीं अरीस तंळें ॥ होईल सुबहुत कसें आत्यगुणें सागरापरीस तळें ॥२३॥ सहसा उडुरि शिवेतें घेउनि गगनांत जाप मग नींच ॥ जरिहि निरधारा तो करी अरिशींबाहुयुद्ध गगनींच ॥२४॥ ते प्रथम सिद्ध मुनि जन विस्मय कारण नियुद्ध बहुरुचिर ॥ झालें त्या श्रीदुर्गा दैत्याशी खंगिणी अतुल सुचिर ॥२५॥ सुचिर नियुध व्योमीं करुनि धरुनि अरिहरिसहगजातें ॥ सुखव्हाया फिरवि अधिक जरि सकळांपारिसरिसहगजांतें ॥२६॥ फिरवुनि भरभर गरगर अंबा लंब सनिभ मुकेशी ॥ ती आपटी महिवरी शुंभ तनु जीवना मति मुकेशी ॥२७॥ उठुनि वळुनि मुष्टि सबळ कुंदुकसा तो पुन्हा उसळला जो ॥ त्या पाहुनि नच लवणें स्ववृत्त ह्मणतां पुन्हा मुसळ लाजो ॥२८॥ नीच निमट त्या ह्मणुनि मुष्टि विदारुनि वक्ष माराया ॥ तेव्हां सदयाहि करीं जगदंबा लेश न क्षमा राया ॥२९॥ शुंभातें जयमुलेम शुलें हृदयांत चंडिका ताडी ॥ शत्रु शतशमनशीला लीलालेशेम्चि भुतळीं पाडी ॥३०॥ झाला असतां तो खळ सुर मद नग भित नव क्षण रणातें ॥ पावे शुलाघातें होतां मग भिन्न वक्ष मरणातें ॥३१॥ पडतां तेणें सकळा भु सद्वीपा ससागरा सनगा ॥ कांपविली एक न स्या देवींचें मात्र कापलें मन गा ॥३२॥ मग लागल्या कराया रायामागें चि यान सागगा ॥ तो जेविं ताप मोह प्रद होय न तेविं मानस गगा ॥३३॥ विश्व प्रसन्न झालें होय जसें भास्करोदयीं कमल ॥ उप्तात मेघशमले सर्व व्योम प्रकाशलेम अमल ॥३४॥ झाले प्रहर्ष निर्भर मानस सुरज जे महाधिनें गलित ॥ गंधर्वाहीं केलें गान शिवासद्यशोमृतें ललित ॥३५॥ वाजविलीं बहु वाद्यें त्या शत सहस्त्र वादकांहीं हो ॥ तद्रव हित कर्णाला न व रुचला इतर वाद कांहीं हो ॥३६॥ अतिमुदित अप्सरांचे गण तेव्हा नाचले शत ज्ञाते ॥ निज भान धरुं तेती न च त्यांचे नाच लेश तज्ज्ञा ते ॥३७॥ मंद सुंगंध सुशीतळ वायु सदा लागले वहायास ॥ सुप्रभ होय दिवाकर त्यांचे पद्म ही सुखें पहायास ॥३८॥ पेटत नव्हते पुर्वी जे अग्नि सुखें चि पेटले हो ते ॥ होते खिन्न मुदित मग होउनि बहु त्यांसि भेटले होते ॥३९॥ कांदबिनी शिवेतें जो शतमखमुख तयाहि लेखातें ॥ चातक मयुर ऐसें तच्चारितहि अमृतवर्ष लेखा तें ॥४०॥



PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg