पुंडरीकप्रार्थना

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

पुंडरीका ! तुज - असा साधु तूंचि महामहा, म्हणसी जड जीवांतें ‘ मोक्षरूपा पहा महा. ’ ॥१॥


यश केलें तप तुवाम अगा ! धवळ साधुन; या तसें म्हणती बा ! त्या अगाधबळ साधु न. ॥२॥


देव द्याया मुक्ति केला त्वां उभा, शयनावरी न निजे, न बसे, हात हा शुभाशय नावरी. ॥३॥

जड मोक्षपदा न्याया वदान्या या रमावरा वरा मागोनि, म्हणसी, ‘ न प्रभो ! हात आंवरा ’. ॥४॥


पुंडरीका ! भुलविला त्पस्तेजें तुवां हरी. करी जड जना मुक्त, प्रणामेंचि अघें हरी. ॥५॥


बा पुंडरीका ! जी पूर्वीं होती फ़ार महाग, ती तुवां कलियुगीं केली बहु स्वस्त महागति. ॥६॥


कल्पद्रुमादि जे होते यशें लोकांत साजले, पुंदरीका ! त्वदौदार्यें ते चित्तीं सर्व लाजले. ॥७॥


बा ! दयावंत जे, त्यांहीं तुजला हात जोडिले. तुज्या भिडेनें प्रभुनें जडांचे पाश तोडिले. ॥८॥


भाग्यवंत नसेस कोणी पुंडरीका ! जगीं दुजा. हिमाद्रि मेरुहि ज्ञात्या ! दिसे तुजपुढें खुजा. ॥९॥


प्रभु तूं, कीं त्वदाज्ञेंत विश्वाचा मायबाप हा. पुंडरीका ! हें मदुक्त लटिकें काय ? बा ! पहा. ॥१०॥


निवारिती काय मायबाप ताप तुज्या - असे ? करिती स्नेह, परि बा ! बाळकाची रुजा असे. ॥११॥


पुंडरीका ! मुक्तिसत्र ख्यात निर्विघ्न घातलें. विश्वेश्वरयशाहूनि बहु त्वद्यश मातलें. ॥१२॥


पुंडरीका ! भेटला तो केला पाशविमोचनें. मुक्तिचा नवरा जीव नवराजीवलोचनें. ॥१३॥


वरवा वर वाचेला आला, बा ! हा तुला कसा सुचला ? रुचला देवा ? मानहाव सुधारस. ॥१४॥


पुंडरीका ! क्षमा केली त्वां वैकुंठधिका सदा. पुंडरीकाक्ष माकेलिस्थाना त्या नाठवी कदा. ॥१५॥


करी सुवर्ण मणि जो होउनि स्वगुणा वश, बा ! म्हणावें तया लोहें ‘ दयालो ! हें तुजें यश. ’ ॥१६॥


तैसे त्वां मुक्त जे केले, वंदावासि तिहीं रसें. घडेल प्रत्युपकृत प्राणही अर्पितां कसें ? ॥१७॥


भला रंजविला स्वामी. भला मागितला वर. भला जडजनोद्धारा लाविला त्वां दयाकर. ॥१८॥


पुंडरीका ! महाबुद्धे ! जोडिला त्वां महावर. देत्यां घेत्यां थोरथोरां म्हणतो ‘ हाय ’ हा वर. ॥१९॥


योग्य हें कल्पपर्यंत महायश तगावया. लागावें यासि जोडूनि सहाय शत गावया. ॥२०॥


गाति प्रेमें या यशातें विठ्ठलाचे उपासिते; म्हणती कामधेनूच्या फ़िकें दुग्धातुपासि ते. ॥२१॥


सर्वां रसांत यश हें पुंडरीका ! तुझें निकें. ‘ टिकें यांत, ’ म्हणे सुज्ञ, ‘ स्वांता ! पीयूष तें फ़िकें. ॥२२॥


म्हणती साधु पाप्यांतें, ‘ प्या यशेंचि, निवाल, या; आधीं सन्महिम्या सेवा, मग विष्णुशिवालया. ’ ॥२३॥


जसें हरिहरांचें हें यश, नाम तुजें जगीं. लज्जा उत्पन्न करितें त्या देवांच्या महानगीं. ॥२४॥


तुजा तात महासाधु, तुजी माता महासती; करिती जाहली धन्य तुज्या मातामहास ती. ॥२५॥


पितृभक्ति असी केली न गुहें, न गजाननें; त्वां घेतलें ‘ धन्य ’ असें म्हणोनि नगजाननें. ॥२६॥


पितृभक्ति न रामत्वीं, न कृष्णत्वींहि साधली. लाधली पुंडरीका ! ती तुज, सिद्धि न बाधलीं. ॥२७॥


भगवत्प्रियभक्तां श्रेष्ठ नारद, यापरी. तूं बा ! तुजवरि स्पष्ट दिसे फ़ार दया परी. ॥२८॥


म्हणे जना भव, ‘ सुखें तर; वारकरी तसे, ’ जे शत्रु तछिरीं उग्रतर वार करीतसे. ॥२९॥


येती क्षेत्रीं तुज्या तीर्थें देव संतत सेवना; गुण देसी जना बा ! न दे वसंत तसे वना. ॥३०॥


पुंडरीका ! तव पुरी संतांची होय हे खनि. लेखनीं अक्षमा त्यांच्या भारतीचीहि लेखनी. ॥३१॥


पुंडरीका ! द्रवे तोही, मातेच्या बाळ जो कडे म्हणे तुकोबा, ‘ त्वत्क्षेत्रीं खळा पाझर रोकडे. ’ ॥३२॥


तत्काळ निष्पंक करी हरिनामनदी नता. त्वत्क्षेत्रीं संसृति जसी हरिना मन दीनता. ॥३३॥


चिंतेतें जीव, होवूनि क्षेत्रीं अनघ, टाकिती. त्वत्पुरी वांचवि जना; मोरा घनघटा किती ? ॥३४॥


त्वत्क्षेत्रांत न कोणीही असानंद नर क्षण. हा जसा पावला, घोषीं असा नंद न रक्षण. ॥३५॥


येती जातीहि जी यात्रा, ‘ नमो ’ कळि करी तितें. हा आटोपी, आपुल्या दे न मोकळिक रीतीतें. ॥३६॥


हिता खळाहि तुमची सुलीला न गमोहि ती. धीला सद्गुण हे, जैसे मुलीला नग मोहिती. ॥३७॥



PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg