गाणमणांनो'पपविज्ञानमयानब्दमयान्पे झुध्यर्तां क्यों॰
तिरहॅ विंरजप् क्सिणा ग्रूयासश्र्स्वाहा” याश्रुत्तिम्
वाक्यावरून’ सिद्धवत्आहे. तसेच शंकरत्वार्योच्या खाचीं
ळिहिहेल्या महा वाक्यावस्काहौते उघड दिसत आहे:-…आत्मा बिनिष्कलों हेंस्को देहीं बुख्रिभिरात्रुतहें ।
तपोरैक्पं प्नत्रइयस्ति किमज्ञानमतम् परम् ।।
आणि ज्याप्रमाणे क्कात्रह्म मिथ्या आहे, त्यळाप्नमणिच प्रत्येक प्राणिमात्रांच्या देहांतोल अहेमाषं धारण करणींरे
वै ज्ञान, तेही मिथ्याच आहे. तथापि, ते आत्मज्ञातेकस्का मुक्त होण्यात पात्र आहे. ह्मणने यावत्कालपपँत अज्ञानाच्पा आतरणाते आला, आणि देह, यचिं ऐक्य
मानून, आपणवद्धआहींत, अशींयाजिनाचीमिथ्या कल्पना आहे, तावक्कालपर्मंत तो बेघनांतच आहे यांत
संशयनाहौ- परंतु जेंव्हांह्यादेहांतज्ञानाचा प्रकाश पडून अशी
समन होते कीं, या पंचमूतात्मक देहाचा व आ-
त्म्याचाफांहोचसंबेघनझीव्रदेंइअबेतनअमूनआस्मा
चैतन्यरूप अहिघ्नतर्तेचतौनिंरग्जनअमूनहुळाद्ध, बुद्ध, आणि मुक्त आहे; तेव्हांच मनाची स्थिरता होते. आणि तसाअनुभ्खयेऊंलागला, ह्मणगेच तेंबेघनापामून मुक्तहोक्त आत्मस्वरूपीं’ लीन होते, यांत तिळमाञहौ नौका नाही’.
खरोखर पाहतां, ‘ यस्य मासा सनेंमिद्’ विमाति‘ या श्रुक्सिक्याप्नमाणें, ह्या सृष्टीचे मूलकारण राबकाम्ह
