( ३ ) अति परिचिताची उपेक्षा. वर सांगितलेल्या अत्यंत दुर्बट विषयाचे अध्ययन इन स्वस आपले उरण्यात झटणारे. बिट्टान, मतिपरिचर्यातील वस्तूविषयी किती तरी वेपण असतात पहा, आपल्या देशातील तीर्थ, क्षेत्र, याच महामें, त्यांजपासून होणारे ऐकि पात्रिक छाम, बाविषयीच्या आययि, समजुती, व्यापा. रा , शाछि उत्खण होण्याच्या विकण्याच्या पेठा, तेथील शिरले लट. पटी, डिपडी, त्याप्रमाणे आपल्या राहण्याच्या शहरातील देवालये, सार्वजनिक हो, न्याउल्लाहकांचे उपयोग वगैरे गोष्टींविषयी, बाजारात उदमी ढोकाच्या मारा, याचे शिरस्ते, त्यांची पजनें, मापे, हातचलाख्या, नामांकित विहानांस मुळीच माहित नसतात. 1 - - 5. . आपल्या इतिहासाची उपेला. 2z F 1 पैमाच्या अत्युच्च शिखरावर हजारों वर्षे विहार करणारे आर्थराष्ट्र आज निभाय न पायांच्या पायदळी पडतें माहे. त्याचा हास होण्यास किती काळग, त्यातील लोकीच्या काय क्या साया, त्या होण्याची कारणे काय, त्यविहुल स्पस दोष देणे योग्य आहे किंवा नारी, साढे ते झाले पण - सापला तरी कोण कोणी डे चालला माहे. उत्कर्ष जवळ येत चालला आहे किंवा पूर्ण-विनाश होण्याची तयार होत आहे, स्वराज्य पाताच्या वेळी हिंदी राष्ट्रति नेकी, पाणीदारपणा एवाभिमान, धर्माभिमान, प्रामाणिकपणा, उौग प्रीति, शिरीर पळ, ज़ट पगेरे सद्गुण अवशिष्ट होते, त्यात या परवशतेच्या फालत पाश्चात्य वियाफ़ाशाने किती भर पडली आहे, किया लांघ जाऊन त्याच्या मोबदला कमकुवत, फूटा फुट, दुव्र्यसने, दामिक उधळेपणा, लोक थमिणपणा ह्यांचा मात्र धुराळ माजला आहे. ह्याचा विचार फारसे कोणी ग्रीन नाही. परक्यांच्या इतिहासापेक्षा आपल्या पूर्वजांच्या हृतिहासाने अनि भानपूर्वक गुणांचे वळण जास्त लागते. ब-याच लोकांस आपल्या पूर्वजांची नविरुद्ध वाणीच्या वेळेस किंवा महालयाच्या वेळेस उपाध्यास किंवा घरी ताला ६ यि चराजी छगतात. तेव्हा पुजारी सदगुण पराम, EI हुन माहित असणार ? इन मान L IFE
