पान:करुणादेवी.djvu/21

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search
या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले आहे


 “ एकदा ऐकल्याने नाव थोडेच लक्षात राहाते !”

 “ त्या पाड़ा मैत्रिणी आल्या. झाडाआड लपा. गंमत होईल. लपा. ”

 “ तुमच्याआड लपते.”

 “ मी जातो. तुम्ही येथे लपा. ”

 तो गेला. हेमा तेथे लपून राहिली. मैत्रिणी पाहात पाहात येत होत्या.

 “ तुम्हाला इकडे मुख्य प्रधानांची मुलगी दिसली का ?” एकीने विचारले.

 “ मी माझ्या विचारात होतो. माझे लक्ष नव्हते. त्या हरवल्या वाटते?” त्याने विचारले.

 " इकडे ती पळत आली."

 “ उडी नाही ना घेतली नदीत ?” त्याने गंभीरपणे म्हटले.

 “ तुम्ही पाहा हो आमच्यासाठी, ” मैत्रिणी म्हणाल्या.

  “ शोधतो हा.”

 शिरीष मागे वळला. इकडे तिकडे खोटेच शोधू लागला. आणि तो त्या झाडाजवळ आला. त्याने टाळ्या वाजवल्या. मैत्रिणी धावतच आल्या.

 “ आहे का हो ?”

 “ ह्याच का, बघा. ”

 “ अहो हीच. हेमा, किती बाई शोधायचे तुला. हे होते म्हणून सापडलीस."

 “ जातो मी. ?"

 “ आभारी आहोत आम्ही.”

 शिरोष निघून गेला. हेमा पुन्हा पळणार होती, परंतु मैत्रिणींनी तिला बळकट धरले.

 “ धरता काय ? त्यांना काही द्यायला नको का ? मी रस्ता चुकून घाबरून उभी होत्ये. त्यांनी तुमची व माझी भेट करून दिली. त्यांना काही द्यायला नकी का ?"

 "काय द्यायचे ?"

 “ ही आंगठी देऊ ?”

 “ वेडी आहेस तू. चल आता घरी. ”

राजधानीत * २५