चढणारी रात्र. त्या अनोळखी रस्त्यावरून ते पाचजण वाढविता येईल तेवढ्या वेगाने पुढे जात आहेत. शेजारून म्हणजे जेमतेम फर्लांगभर अंतरावरून तापी वाहतेय. नीरव रात्री तिच्या वाढत्या पाण्याचा घनगंभीर नाद कधीतरीच जाणवतो. निरभ्र आकाश. पण अंधारात लपेटलेलं. काल शहाद्याकडे येताना सातपुड्याचे दुरून दर्शन झाले होते. ती बहुधा कृष्णपक्षातली रात्र असावी. सातपुडा पाहून तिला महानुभाव पंथाचा संस्थापक चक्रधर आठवला. त्याच्या देखण्या पुरुषी कमळकान्ती देहावर भाळलेली, सातपुड्यात तप करणारी योगिनी आठवली. पुरुष देहाच्या तृप्त मोहात लपटलेली आठवून तिला खूप हसू आलं. म्हणे योगिनी!! "मीनू जरा वेगाने चाल. पावलं उचल. उमन्या भिल्ल बिचारा पुढे जातो नि आपल्यासाठी थांबतो." सदा.
"दीदी, ताडाताडी चालबेन..." शुभेंदू.
"अरे चालतेच आहे की भरभर, रस्ता पायाखालचा नाही ना... मग चाचरायला होतं. ए शिष्टपणा करू नका. उमन्यासारखे तुम्ही दरारा पुढे चालायला लागा आणि मग, माझ्यासाठी थांबा. तेवढेच श्वास घ्यायला निवान्तपणा" मीनूचे घुश्श्यात उत्तर.
पंधरा मिनटे गवतातून चालणाऱ्या पावलांचे आवाज आणि अचानक दूरवर मंद उजेडाचे ठिपके दिसू लागले. उमन्याने एक विचित्र आवाजात हाकारा घातला आणि खुणेचे शीळ घातली. तीन-चार उजेडाचे ठिपके जवळ येऊ लागले. या सगळ्यांच्या पावलांचा वेग वाढला.
'मैत्र' /१
