मलाक्का. ……०भ्+…
ग्रंथात प्रस्तावना लिहिल्यार्ने त्यांत विषय काम आहे तो वाचकांस उत्तप न; करें दाखवितां येतो, असें जाणुन सर्व देचूटॅतळील ग्रंथकार त्याच्या त्याच्या मइप्वानु-
रूप तळी गाचीन कप्ळापूप्मून लिहीत आले; त्या योग्य तैखनसंप्नदायाप्रपाणें, मळोहि ’ याग्रंयाचींनस्तळावनापोडींप्तीयैथेंलिहूंनषाक्कांप्तस्राद्रकरिर्ते’हुंया ग्रंथळावै नांव प्नळारतवपळो‘य प्राचीन ऐतिहासिक कोत असे आहे. याचा अर्थं असाहोयकॉँर्लीरतनपाँतपर्वीआपणामहूयें नेगेप्रख्यात लोकहोउग्नगेलेव्याचा. त्यांच्या स्निया, त्यांचे पुत्र, त्यांना घर्प, त्यांचे देऱळा व राजधान्या, तसेच त्या देशांतील नद्या व पर्नेत इत्यादिका'सहित, त्यांच्या नन्यापळामून परणळापर्यत जो इतिहास
तों यांतज्याज्यळानांवाक्र
नोजो
इतिहास आहे, तौतों, समप्रल्पि’हेंण्यार्वेहैं
स्थक्वूनसल्यापुंळेंव्याचात्याचादरॅकिनोमूळग्रंप’तोत्यापुदें प्रसंगानुरूपअम्याय न धोकप्च्या अप्कव्यासद्दित लिहून दाखविला असून सारांसानें र्णिहृला आहे, आणि श्रुतिस्मृर्तीप्त विरुद्ध क्विंप् पनापर यूग्रंथसॅग्ळातोंस विरुद्ध अतएव कृतक
( कोणी मनार्ने
रचून नवा घप्तठेला ) अथवा हस्तद्ळोपादिकांनों अन्यथा लिहिला गेलेला तितका फूपदृष्टीन गाळून टाकून, व त्याची ड्रुळणीं करतांना अरर्वी व प्छुसरैरुशांपेंवै रळाब्द त्यांत अगर्दो न येऊ' देऊन, ल्पिहेण्याबिपर्यो अत्तिऱळाय सषि'थपणप् क्राय आहे अथा जातीचा ग्रंथ स्वदेसांत असणें अतिरॅळाय उपयुक्त व महत्वाचे क्रुण्र्थं असतां, आजपर्यंत हा अळामच्यांत लिहिला गेला नाही’ त्याविषयोंवें कोणास आश्चर्ये होऊं, नये;
त्याचे कारण अस आहे:… कलियुग लागल्यावर भोडक्याच अत्रक’ळायान आपण सर्वे भरतख'डप्च्या ज्या मूभागांत राइर्तो, येथे वैद्विरुद्ध यास्तव कुप्भिंत अर्धे बांदमत उत्पन्नहोऊंनत्याएऱ्य्किंत्त्यैक्रगूखऱ् रप्नेअनुस्स्ले, क्अनुकूलकळालाव्यापोगमिंत्यां चौ सताळाहे अतिशययाक्तीं तयापितळोहुं क्रुमळास्लि भ्पट्टळार्ने क्रुपळारळोपळामून द्विनोथळाथक
हिमालय पवैत्तापयर्लि दक्षिणोत्तर आणि कोकणी समुद्राषामून बँगाल्याच्या समुद्रापर्यंत
पूवापर, धालाँप याद्क्विळार्वांनळी’ त्यांस क्लि नाहीशी क्का, ट्याचायंक्सिद्दे तिर्वे राहिटॅस्था’हेले बीन व अन्य पग्खंदें नि:थष करड्या वर ठिहिलेज्या मर्यंळादेत विसापरबें च्यार पट त्थळापिलै. तेणल्ला बरीच स्वस्थता झात्वेळीं दृढ होंत आहे ’र्तो”पुन नींड्यात पश्चिमेकडून मारवाडा'त व तेथून गुनरद्द्थेत शिरले आणि लानलैच मागून यत्रन लोंफां’हें इकद्दे आते,
त्या र्योगळापें अभी कांहीं घानघम या देशांत झळातौ क॰’1,
घर्मेसंनघर्नि आमच्याक्र त्यांना अतिशय लिहिण्यास कोणास
बलात्कप्राहे झाला. तेव्हा अपाँतच हा ग्रंथ
कसा अत्रसर सांपद्देल’ मात्र सप्तित’व्यप् राज्यात कित्येक अ-
र्शानीं' तमा प्रकार नसून, असा नातौना ग्रंथ लिहिण्याबिषर्यो, त्यांना प्रतिबंध नसगां
