दत्तबावनी

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

<poem> जय योगीश्वर दत्त दयाळ II तूच एक जगती प्रतिपाळ II अत्रनुसये करूनि निमित्त II प्रगटसि जगतास्तव निश्चित ॥ ब्रम्हाSच्युत शंकर अवतार ॥ शरणांगतासि तू आधार ॥ अंतर्यामी ब्रम्ह स्वरूप ॥ बाह्य गुरू नररूप सुरूप ॥ काखिं अन्नपूर्णा झोळी ।। शांति कमंडलु करकमळी ॥ कुठे षड्भुजा कोठें चार ॥ अनंत बाहू तू निर्धार ॥ आलो चरणी बाळ अजाण ॥ दिगंबरा ,उठ जाई प्राण ॥ ऐकुनि अर्जुन- भक्ती- साद ॥ प्रसन्न झाला तू साक्षात ॥ दिधली ऋद्धि सिद्धी अपार ॥ अंती मोक्ष महापद सार ॥ केला का तू आज विलंब ॥ तुजविण मजला ना आलंब ॥ विष्णुशर्म द्विज तारूनिया ॥ श्राद्धिं जेविला प्रेममया ॥ जंभे देवा त्रासविले ॥ कृपामृते त्वा हांसविले ॥ पसरी माया दितिसुत मूर्त ॥ इंद्रा करवी वधिला तूर्त ॥ ऐसी लीला जी जी शर्व ॥ केली ,वर्णील कैसी सर्व ॥ घेई आयु सुतार्थी नाम ॥ केला त्याते तू निष्काम ॥ बोधियले यदु परशुराम ॥ साध्य देव प्रल्हाद अकाम ॥ ऐसी ही तव कृपा अगाध ॥ कां न ऐकशी माझी साद ? ॥ धांव अनंता पाही न अंत ॥ न करी मध्येच शिशुचा अंत ॥ पाहुनि द्विज पत्नीकृत स्नेह ॥ झाला सुत तू नि:संदेह ॥ स्मर्तृगामी कलितार कृपाळ ॥ जडमुढ रजका तारी दयाळ ॥ पोटशुळी द्विज तारियला ॥ ब्राम्हण श्रेष्ठी उद्धरिला ॥ सहाय का ना दे अजरा ? ॥ प्रसन्न नयने देख जरा ॥ वृक्ष शुष्क तू पल्लविला ॥ उदास मजविषयी झाला ॥ वंध्या स्त्रीची सुत स्वप्ने ॥ फळली झाली गृहरत्ने ॥ निरसुनी विप्रतनूचे कोड ॥ पुरवी त्याच्या मनिंचे कोड ॥ दोहविली वंध्या महिषी ॥ ब्राम्हण दारिद्र्या हरिसी ॥ घेवडा भक्षुनि प्रसन्न क्षेम ॥ दिधला सुवर्ण घट सप्रेम ॥ ब्राम्हण स्त्रीचा मृत भ्रतार ॥ केला सजीव , तू आधार ॥ पिशाच्च पिडा केली दूर ॥ विप्रपुत्र उठविला शूर ॥ अंत्यज हस्ते विप्रमदास ॥ हरूनी रक्षिले त्रिविक्रमास ॥ तंतुक भक्ता क्षणांत एक ॥ दर्शन दिधले शैली नेक ॥ एकच वेळी अष्टस्वरूप ॥ झाला अससी , पुन्हा अरूप ॥ तोषविले निज भक्त सुजात ॥ दाखवुनि प्रचिती साक्षात ॥ हरला यवन नृपाचा कोड ॥ समता ममता तुजला गोड ॥ राम-कन्हैया रूपधरा ॥ केल्या लीला दिगंबरा ॥ शिला तारिल्या , गणिका , व्याध ॥ पशुपक्षी तुज देती साद ॥ अधमा तारक तव शुभ नाम ॥ गाता किती न होती काम ॥ आधि -व्याधि -उपाधि -गर्व ॥ टळती भावे भजता सर्व ॥ मूठ मंत्र नच लागे जाण ॥ पावे नर स्मरणे निर्वाण ॥ डाकिण ,शाकिण , महिषासूर ॥ भूतें ,पिशाच्चे ,झिंद असूर ॥ पळती मुष्टी आवळुनी ॥ धून -प्रार्थना -परिसोनी ॥ करूनि धूप गाइल नेमे ॥ दत्तबावनी जो प्रेमे ॥ साधे त्याला इह परलोक ॥ मनी तयाच्या उरे न शोक ॥ राहिल सिद्धी दासीपरी ॥ दैन्य आपदा पळत दुरी ॥ नेमे बावन गुरूवारी ॥ प्रेंमे बावन पाठ करी ॥ यथावकाशे स्मरी सुधी ॥ यम न दंडे त्यास कधी ॥ अनेक रूपी हाच अभंग ॥ भजता नडे न मायारंग ॥ सहस्र नामे वेष अनेक ॥ दत्त दिगंबर अंती एक ॥ वंदन तुजला वारंवार ॥ वेद श्वास हें तव निर्धार ॥ थकला वर्णन करतां शेष ॥ कोण रंक मी बहुकृत वेष ॥ अनुभवतृप्तीचे उद्गार ॥ ऐकुनी हंसता खाइल मार ॥ तपसि तत्वमसी हा देव ॥ बोला जयजय श्री गुरूदेव ॥

।। श्री गुरूदेव दत्त ॥


<poem>

PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg