जोगेश्वरी महात्म्य

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

<poem> सांगते जोगेश्‍वरीचे महात्म्य महान । सकल सुखाचे निधान ।

करावे अनुदिन त्याचे पठन । एक चित्ते वा करावे श्रवण ॥४९॥

जो करील असे पठन । देईल माता एक दिन त्यास दर्शन ।

पुत्र पौत्र तेजस्वी संतान । न संपेल कधी त्याचे धन ॥५०॥

जोगेश्‍वरीची प्रतिमा ज्याचे घरी । धन्य धन्य तो प्राणी संसारी ।

तयाच्या पुण्या नाही सरी । मातेस करावे नमन ॥५१॥

रोज जो जोगेश्‍वरीस नमस्कारी । त्यासी देखोनी मृत्यू पळे दूरी ।

संकटे होती घाबरी । पाहूनि भक्‍तासी त्या ॥५२॥

जे जोगेश्‍वरी मातेस पूजीती । त्यांची राहे निर्मळ मती ।

लाभती त्यास सार्‍या शक्‍ति । सत्य हे जाणावे ॥५३॥

नित्य करावे जोगेश्‍वरी पूजन । होईल आयुष्य सुखी संपन्न ।

दर्शने वाटते धन्य धन्य । आयुष्याचे हो सार्थक ॥५४॥

जोगेश्‍वरीचा वाचती जे पाठ । सुखाने भर जीवन काठोकाठ ।

रोग, मृत्यु दाविती पाठ । त्या जीवास दुःख कुठले ? ॥५५॥

जे ऐकती जोगेश्‍वरीचे महिमान । त्यांचे पाशी सुखाचे अक्षयी निधान ।

संकटे होती हैराण । जोगेश्‍वरी माता महान ॥५६॥

जे जोगेश्‍वरीची करिती आरती । तया घरची न सरे संपत्ती ।

न ये त्यांचेवरी आपत्ती । महीमा असे मातेचा ॥५७॥

जे जोगेश्‍वरीस विनवीती । मनो भावे अति सेवा करिती ।

प्रतिमे जवळ बसोनि प्रार्थिती । ते प्रिय होती देवीस ॥५८॥

जे जोगेश्‍वरीची निंदा करिती । भ्रमिष्ट हो त्यांची जाणा मती ।

मृत्युस ते सवे बोलाविती । जाणा हे त्रिवार सत्य ॥५९॥

श्रध्दा ठेवूनि देवीवरी सत्य । जी जोगेश्‍वरीस भजते नित्य ।

तिचे होईल सुंदर, बुध्दिवान अपत्य । भाग्यवती ती खरी ॥६०॥

ज्या नारी जोगेश्‍वरी पूजन करिती । त्या सदा सौभाग्यवती होती ।

मिळे पुत्र, पौत्र संपत्ती । जोगेश्‍वरी दर्शने ॥६१॥

जी नारी भाव धरोनी प्रातःकाळी । जोगेश्‍वरीस वाहे फूल वा पाकळी ।

ती भाग्यवती हो आगळी । श्रध्दा ठेवा अंतरी ॥६२॥

ज्या जोगेश्‍वरी पूजा चुकती । पुढील जन्मी सौभाग्य न पावती ।

नर्काकडे जाई त्यांची गती । कटु सत्य हे जाणा ॥६३॥

भावे जोगेश्‍वरी प्रदक्षिणा करिती । ते देवीचे आवडते भक्‍त निश्‍चीती ।

निर्मल सदा राहे त्यांची मती । धन्य धन्य ते भक्‍त ॥६४॥

जोगेश्‍वरी पूजन ज्या नारी करिती । चिरंजीव तयांची हो संतती ।

अखंड सौभाग्य तयासी । सत्य हे जाणा ॥६५॥

जे करीती जोगेश्‍वरी भक्‍ती । तयासी नाही जन्म मरण अंती ।

राहती मातेच्या नित्य चरणी । चिरंजीव ते जाणावे ॥६६॥

जोगेश्‍वरी मंदिर माहेर । माऊली जोगेश्‍वरी थोर ।

सांभाळी मायेने हळुवार । महिमा तिचा महान ॥६७॥

जे प्राणी घालिती जोगेश्‍वरीस दंडवत । शांती नांदे त्यांचे सदैव घरात ।

श्रध्दा पाहिजे मात्र ह्रुदयात । ना संशय ठेवा मनी ॥६८॥

उणे बोले जो जोगेश्‍वरीस । त्याचा करी ती निर्वंश ।

नर्कात त्याचा असे प्रवेश । कठोर हे तत्व जाणा ॥६९॥

जोगेश्‍वरी नाव उच्चारीती निशीदिनी । त्यास मिळती सौख्य शांतीच्या खाणी ।

तारीते संकटातूनि जोगेश्‍वरी जननी । कृपाळू माता अशी ॥७०॥ स्त्री पुरुष दोघे जण । करिती जोगेश्‍वरीचे पूजन ।

त्यांचे जाई वांझ पण । हे जाणावे सत्य ॥७१॥

त्रैलोक्य असे जोगेश्‍वरीजवळ । तीर्थांचे पावन जळ सकळ ।

पूजा मातेस ठेऊनि मन निर्मळ । भाग्यासी नाही उणे ॥७२॥

जोगेश्‍वरी निर्गुण निराकार । तिला नसे आकार ।

पण जाहली साकार मंदिरी । भक्‍ता साठी पुण्यनगरी ॥७३॥

जैसी वैशाखात साऊली । तैसी असे जोगेश्‍वरी माऊली ।

उध्दरला तो प्राणी ज्यास पावली । सत्य हे जाणा ॥७४॥

कल्पतरुची छाया जोगेश्‍वरी । जाणते भक्‍ताची इच्छा अंतरी ।

जणू माता भेटे सासरी । प्रेम तसे तिचे ॥७५॥

स्मरण मातेचे सदा करावे । अखंड नाम जपत जावे ।

जोगेश्‍वरी स्मरणे पावावे । मनी समाधान ॥७६॥

सुख दुःख उद्वेग चिंता । अथवा आनंद रुप असता ।

जोगेश्‍वरी स्मरणा विण सर्वथा । भक्‍तानी राहूच नये ॥७७॥

संपत्ती अथवा येता विपत्ती । जैसी येईल काळगती ।

जोगेश्‍वरी नामस्मरणाची स्थिती । सांडूच नये कदापि ॥७८॥

वैभव सामर्थ्य आणि सत्ता । उत्कट भाग्य अति भोगिता ।

जोगेश्‍वरी नामे संकटे नासती । जोगेश्‍वरी नामे विघ्ने निवारती ।

महापापी उध्दरती । नामाचा महिमा असे मोठा ॥८०॥

सर्वास जोगेश्‍वरी नामाचा अधिकार । जोगेश्‍वरी नामी नाही लहान थोर ।

जोगेश्‍वरी नामे बहुत जनाचा उध्दार । जोगेश्‍वरी विना काही नाही ॥८१॥

जोगेश्‍वरी ही अक्षरे चारी । सदा उच्चारी ज्याची वैखरी ।

तो परम पावन संसारी । होऊनि इतराते तारी ॥८२॥

बाळपणी तरुणकाळी । कठीण काळी वृध्दापकाळी । सर्वकाळी अंतकाळी ।

नामस्मरण जोगेश्‍वरीचे असावे ॥८३॥

जोगेश्‍वरी नामे अनेक भक्‍त तरले । नाना अपघातापासून सुटले ।

संकटातून कित्येक वाचले । जोगेश्‍वरी नामे झाले पावन ॥८४॥

जोगेश्‍वरी मातेसी ओळखावे । जीवन सार्थकाचि करावे ।

दुःख दुसर्‍याचे जाणावे । परपीडेवर नसावे अंतःकरण ॥८५॥

असे ऐसे जोगेश्‍वरी महात्म्य महान । करी सावित्री समग्र ते निरुपण ।

म्हणे होते सार्थक पूर्ण जीवन । करिता श्रध्देने याचे पठण ॥८६॥

माता जोगेश्‍वरी असे थोर । सांभाळ करी तुमचा हळुवार ।

घ्या वसा तिचा तुम्ही वर्षभर । व्हाल दुःखातून अहो पार ॥८७॥

घेतला वसा टाकू नये । गर्व कोणता करु नये ।

चांगले कृत्य सोडू नये । सुख दुःख समान मानावे ॥८८॥

पहाटे करुनि स्नान, व्हावे पवित्र । पूजावी जोगेश्‍वरी समोर ठेऊनि चित्र ।

विसरावे सारे गात्र अन्‌ गात्र । उपवास करावा दिनभरी ॥८९॥

वहावीत एक्याऐंशी फुले प्रतिमेवरी । "श्री जोगेश्‍वरी भगवती" मंत्र हा नवाक्षरी ।

म्हणूनि श्रध्देने स्मरावी जोगेश्‍वरी । पाठ वाचावा भाव ठेऊनि अंतरी ॥९०॥

व्रत हे श्रध्देने वर्षभरी करावे । उद्यापनी सवाष्णीस जेऊ घालावे ।

गरीबास यथाशक्‍ति दान वाटावे । बांगडया बारा अन्‌ सवाष्णीस ॥९१॥

केल्याने हे जोगेश्‍वरी मातेचे व्रत । प्रसन्न होईल प्राचीन ग्रामदैवत ।

पूर्ण करील तुमचे सकल मनोरथ । बाधतील ना संकटे व्यथा ॥९२॥

ऐकूनि हे सर्व ऐश्‍वर्याने आचरिले व्रत । वर्षभरी करी सारे श्रध्देने नियमीत ।

तो काय घडला चमत्कार नाही सांगत असत्य । पति तिचा प्रकटला हो पुन्हा जिवंत ॥९३॥

वेड कन्येचे हळूहळू विरत जाई । आले परत परदेशातून पुत्र, जावई ।

न्हावू लागली ऐश्‍वर्या पुन्हा वैभवी । जोगेश्‍वरी मातेची होता कृपा तिचेवरी ॥९४॥

हा पाठ करिता श्रवण पठन । सकळ संकटे जाती निरसून ।

दुःख दारिद्रय अति भीषण । न ये कधी भक्‍तावरी ॥९५॥

करा जोगेश्‍वरी प्रतिमेस पूजन । नेईल माता भव सागर तरुन ।

आनंदाने बहरेल सारे जीवन । श्रध्दा पाहिजे मात्र अंतरी ॥९६॥

पूजा श्री जोगेश्‍वरी माता नित्य । नका होऊ कधी भय क्रान्त ।

सरेल जीवनातील भ्रान्त । भक्‍तांची कैवारी माता ॥९७॥

नका होऊ मनी हिंपूटी । घाला मातेच्या चरणास मिठी ॥

वाचविल तीच तुम्हास संकटी । आदि माया जोगेश्‍वरी ॥९८॥

जोगेश्‍वरी माता सौभाग्य दायिनी । वर दायिनी कनवाळू जननी ।

सामर्थ्य महान तिच्या असे स्तवनी । मुक्‍त व्हाल दुःखातूनि ॥९९॥

जोगेश्‍वरीने विश्‍व सारे कोंदले । मूल तत्व हे ज्यानी जाणिले ।

जीवन त्याना कळले । ब्रह्मांडाचे रहस्य उलगडले ॥१००॥

जीवन-वैभव सारे क्षण भंगुर । भासे सत्य, परि असे नश्‍वर ।

श्री जोगेश्‍वरीचा एकच आधार, तत्त्व हे ठसवा अंतरी ॥१०१॥

<poem>

PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg