कांकड आरती

विकिस्रोत कडून
Jump to navigation Jump to search

<poem> कांकड आरती 1

उठा उठा हो साधक । साधा आपुलालें हित।। गेला गेला हा नरदेह । मग कैंचा भगवंत।।1।।

उठा उठा हो वेगेंसीं। चला जाऊं राऊळासी।। हरतिल पातकांच्या राशी। कांकड आरती पाहोनी ।।धृ।।

उठोनियां हो पाहाटें । पाहा विठ्ठल उभा विटे।। चरण तयाचे गोमटे। अमृतदृष्टीं अवलोका।।2।।

जागें करा रुक्मिणीवरा । देव आहे निजसुरा।। देगें निंबलोण करा। दृष्ट होईल तयासी।।3।।

पुढें वाजंत्री । ढोल दमामे गर्जती।। होत कांकड आरती । माझ्या पंढरीरायाची।।4।।

सिंहनाद शंख भेरी । गजर होतो महाद्वारीं ।। केशवराज विटेवरी । नामा चरण वंदितो ।।5।।

कांकड आरती 2

कांकड आरती परमात्मया रघुपती । जीवीं जीवा ओंवाळिन निजीं निजात्मज्योति ॥धृ॥

त्रिगुणकांकडा द्वैतघृतें तिंबिला । उजळली आत्मज्योति तेणें प्रकाश फांकला ॥१॥

काजळी ना दीप अवघें तेज डळमळ । अवनी ना अंबर अवघा निगूढ निश्चळ ॥२॥

उदय ना अस्त जेथें बोध प्रातःकाळी । रामी रामदास सहजीं सहज ओंवाळी ॥३॥

कांकड आरती 3

हाटाचे तातडी दामा शिंपी गेला | नैवेद्य पाठविला | नाम्यासंगे ||

नैवेद्य घेऊनि राऊळासि गेला | हाका मारी त्याला | 'विठ्या' 'विठ्या' ||

नाम्याने नैवेद्य कुंचीखाली झाकिला | आणुनी ठेविला | देवापुढे ||

नाही अमंगळ | नाही हो ओंगळ | केली मी आंघोळ | चंद्रभागे ||

ऊठ झडकरी जेवी लवकरी || माता माझी घरी वाट पाहे ||

नेणता म्हणोनी का रे जेविनासी | करीन प्राणासी घात माझ्या ||

पाषाणाची मूर्ती कापे थराथरा | जेवी भराभरा नाम्यासंगे ||

पाषाणाची मूर्ती नाम्यासंगे जेविली | जगी कीर्ती झाली जनी म्हणे ||

नामा म्हणे माझी वडिलांची ठेव | उभा आहे देव विटेवरी ||

कांकड आरती 4

भक्तीचिये पोटीं बोध-कंकडा ज्योती । पंचप्राण जीवेंभावे ओंवाळूं आरती ॥ १ ॥

ओंवाळूं आरती माझ्या पंढरीनाथा । दोन्ही कर जोडूनि चरणी ठेविला माथा ॥ ध्रु. ॥

काय महिमा वर्णू आतां सांगणें तें किती । कोटी ब्रम्हहत्या मुख पाहतां जाती ॥ २ ॥

राई रखुमाबाई उभ्या दोन्ही दों बाहीं । मयूरपिच्छचामारें ढाळिती ठईंच्या ठाईं ॥ ३ ॥

विटेसहित पाय म्हणुनी भावे ओंवाळूं । कोटी रवी-शशी दिव्य उगवले हेळूं ॥ ४ ॥

तुका म्हणे दिप घेउनी उन्मनींत शोभा । विटेवरी उभा दिसे लावण्यगाभा ॥ ५ ॥

कांकड आरती 5


उठा पांडुरंगा आतां दर्शन द्या सकळां । झाला अरुणोदय सरली निद्रेची वेळा ॥१॥

संत साधु मुनि अवधे झालेती गोळा । सोडा शेजमुख आतां पाहूं द्या मुखकमळा ॥२॥

रंगमंडपीं महाद्वारीं झालीसे दाटी । मन उतावेळ रुप पाहावया दृष्टीं ॥३॥

राई रखुमाबाई तुम्हां येऊ द्या दया । सेजें हालवुनी जागें करा देवराया ॥४॥

गरुड हनुमंत उभे पाहाती वाट । स्वर्गींचे सुरवर घेउनी आले बोभाट ॥५॥

झालें मुक्तद्वार लाभ झाला रोकडा ।


कांकड आरती 6

श्रीगुरुदत्ता कांकड आरती ओवाळित आतां । तुजला ओवाळित आतां । भावें ओवाळित आतां । निद्रातीत जागृत असतां न येचि उठवितां ॥ध्रु०॥

माया वस्त्रांतुनि हे चिंधी सांपडली मजला । नरतनु सांपउली मजला । अवचित सांपडली मजला । वाया न जाऊं द्यावी म्हणुनी काकडा केला ॥१॥

विद्या अविद्या द्वैत उठतां त्रिपुटी उद्‌भवली । मायिक त्रिपुटी उद्‌भवली । सद्वस्तूचें स्मरणहि नसतां पीळ पडुनि गेली ॥२॥

मोहरुपें स्नेंहांत बुडवुनि ज्योती लावियली । स्वयंज्योती लावियली । परंज्योती लावियली । पाहुनि सद्‌गुरु बाबा राम म्हणे निशा सरली ॥३॥


कांकड आरती 7

पंचप्राण काकड आरती तत्त्वात्मक ज्योती । लावुनि तत्त्वात्मक ज्योती । ओवाळिला श्री त्रयमूर्तिं परमात्मा प्रीती ॥ध्रु०॥

ओवाळूं आरती माझ्या सद्‌गुरुनाथा । स्वामी श्रीगुरुनाथा । शरण मी आलो तुज । शरण मी आलो तुज । श्री पदीं ठेवियला माथा ॥१॥

कृष्णा सुपंचगंगा अनादि संगमीं । राहे यतिवर तरुतळीं । तो हा माझा कुलस्वामी । ओवाळूं०॥२॥

द्वारीं चौघडा वाजे वाजंत्री वाजती । कर्णे वाजंत्री वाजती। नाना घोषें गर्जत । नाना वाद्यें गर्जत । भक्त स्वानंदें स्तविती ॥ओवाळूं ॥३॥

इंद्रादि सुरवर पन्नग दर्शनास येती। श्रीचे दर्शनास येती । नारद मुनिवर किंन्नर तुंबर आळविती ॥ओवाळूं॥४॥

पाहुनि सिंहासनीं आदि मूर्ति सांवळी । चिन्मय मूर्ति सांवळी । श्रीगुरुभक्त तन्मय । श्रीगुरुभक्त निर्भय श्रीपदीं ओवाळी ॥ओवाळूं॥५॥

कांकड आरती 8

काकड आरती स्वामी श्रीगुरुदत्ता । सद‌भावें ओवाळूं चिन्मयरुप अवधूता ॥ध्रु०॥

प्राणापान समान व्यान उदान मिलाले । सुषुम्णेचे मार्गें दर्शनासि पातले ॥१॥

सोऽहं शब्दध्वनि मिळोनि सर्वांनी केला । दशनादाचा घोष अखंडित चालिला ॥२॥

कुंडलिनीचा वेढा काढुनि काकडा केला । सत्रावीचें धृत घेउनी पूर्ण भिजवीला ॥३॥

सद्‌गुरु वाक्याचा चिन्मय प्रकाश पडला । निश्चय काकडा नेऊनि तेथें पेटविला ॥४॥

निरंजन ओवाळूं जातां तद्रूप झाला । सद्‌गुरुप्रसादें अहंभाव निमाला ॥५॥


कांकड आरती 9


काकडे आरती दत्ता तुजला ओवाळूं । प्रेमभावें तुझे चरण हृदयीं कवळूं ॥ध्रु०॥

माया अविद्या एकत्र वळुनी काकडा केला । स्वरुपानुस्मरणें स्नेहामाजी भिजवीला ॥१॥

विवेकज्ञानाग्नि ज्वाळेवरि सहसा पाजळिला । पेटुनियां झगझगीत उजेड हा पडला ॥२॥

द्वैत ध्वांता समूळ ग्रासुनि मनोन्मनी शोभा । फांकली तेव्हां पळत सुटे कामादिक शलभा ॥३॥

धावुनि आपोआप येती कामादिक शलभ । जळती ज्यांचा अंत योगियां दुर्लभ ॥४॥

काकडे आरती ऐशी उजलूं सोज्वळ ।

<poem>

PD-icon.svg हे साहित्य भारतात तयार झालेले असून ते आता प्रताधिकार मुक्त झाले आहे. भारतीय प्रताधिकार कायदा १९५७ नुसार भारतीय साहित्यिकाच्या मृत्युनंतर ६० वर्षांनी त्याचे साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. त्यानुसार १ जानेवारी १९५६ पूर्वीचे अशा लेखकांचे सर्व साहित्य प्रताधिकारमुक्त होते. Flag of India.svg