पान:Arth shastrachi multatve cropped.pdf/290

विकिस्रोत कडून
येथे जा: सुचालन, शोध
या पानाचे मुद्रितशोधन झालेले नाही


त्याला पेन्शन मिळावयाचें. मात्र त्याच्याकरितां सुमारें २५ वर्षे तरी विम्याची रक्कम भरलेली असावी. कोणत्या मजुराला किती पेन्शन द्यावयाचीं हें ठराविण्याकरितां मजुरांचे त्यांच्या मजुरीप्रमाणें निरानिराळे पांच वर्ग केले आहेत. विम्याच्या रकमेपैकीं अर्धी रक्कम कारखानदाराने द्यावयाची व अर्धी मजुरानें द्यावयाची व प्रत्येक पेन्शनला सरकारनें ५० शिलिंग यावयाचे; अशीं या कायद्याची कलमें आहेत. पेन्शन व त्या बद्दल द्यावयाची रक्कम वगैरे माहिती खालील कोष्टकावरून होईल.

            वर्ग.          वर्ग.           वर्ग           वर्ग.          वर्ग
           पहिला.     दुसरा        तिसरा        चवथा        पांचवा

वार्षिक. ३५०. ३५०- ५५०- ८५०- ११५०- मजुरी. शि. ५५० शि. ८५०शि.। ११५०शि. । २०००शि.

| ३५० ३५० ما ८५० ۹ ر وo मजुरा. शिलिंगां- त ते त 

'थत. ||१५° शिं. |८५० शि.||११५०शि.j२०० शेि. दरआठवडय verN r ra wx 공유" || . 물, . . . वार्षिक पन्शन. १४२ शि.||१७० शिो. || २०० f. २३० शि. ܝܢ-=* या वार्षिक पेन्शनामध्यें सरकारचे ५० शिलिंग मिळविले म्हणजे प्रत्येक कामदाराच्या पेन्शनाचा आंकडा ठरतो. आजारीपणाच्या विम्याच्या कायद्यान्वयें १९०६ साली जर्मनीमध्यें १३३१७३७४ पौंड खर्च झाले; अपघाताच्या कायद्यान्वये ७१५८०६३ पौंड व वार्धक्याबद्दलच्या पेन्शनाकरितां ८३०१९५७ पौंड खर्च झाले व या कायद्याचा फायदा मिळालेल्या कामदारांची १९०६ साली ११६८९३८८ इतकी संख्या होती. वरीलं हकीकतीवरून या कायद्याचा फायदा केवढ्या मोठ्या वर्गाला होत आहे याची सहन कल्पना येईल.