१२६
ही रामावीं अयोध्या!
ठोफांनां फसवून आपल्या जाळ्पांत आणण्याचें काम करणारे ट्हाबाराजण असत; त्यांना व्गत्विया भापेंत ‘साथे' असें ह्यणत. ठगलोफांचीं एक [’नेराळींच भाषा हाँतौ. तिनें नांव ‘ रामासीं ’ भाषा. ते ढगांच्या टोळीत हा धंदा शिकण्यासठीं शिष्य व्णून प्रवेश करीत, त्यांनां ही रामासौ भाषा शिकप्बेळीं जात असे ते ठग प्रवाशांच्या गळयाला रुमालाचा फांस वाचून त्यांचा जीन 'घेत त्यांगां "भतोंत क्वि[ नव्हे अशी संज्ञा होता. लोकांच्या गळ्याला द्मालाचा फांस घालतांना या भत[त[न[ सहाय्य कराक्याला जे व्ग त्यांच्याजवळ उभे असत त्य[न[ ‘ सार्मासया ’ असें ह्मणत असत. ज्यांच्या रुमालांस बळी पडलेल्या लोकांची रावै’ लपविण्याचँ काम जेंठहां भयानों देवष्में सॅडून द्दिळें, तेव्हांपातून ठग लोकांच्या थेळींत एक नवीनच पदवी उत्पन्न करावी लागलो. त्यांच्या टोळीत पूर्वी ‘ लगाईं’ नांयाचीं जागा नव्हती; परंतु वर सांगितलेल्या प्रसंगापामून ‘लगळाट्टे ’ नांयानें टोळीत आणखी एक जागा उत्पन्न करण्याचें ठपांनां प्रयोजन पडले. टोंळरैतांळ पुष्कळ व्गांनां हें ‘लयाहैं’बॅं काम करावें लागे. न्नाट्रसरूं लोकांना आपल्या जाळ्ग्रांत पकदूनत्यांचाप्रम्ण घेण्याच्या च्चळसहें‘ लगाईं’ ठग एखाद्या नदोजपळ [कवा नेमलेल्या स्थळाच्या अळासपास स्तट्टे तयार करून ठेंक्ति असत… प्रयाशांनांमारप्यापूर्वोचत्यांच्यासाठांद्वै खडे खणते जात त्यांचा जोन घेतल्यावर लागलीच ‘लगाहै ’ ठग त्या प्रयाशां वो प्रेते या स्वडुयांत आणून पुरांत. `लयाईं ’ या शब्दाचा अर्थ ‘खड्रे स्रोद्र्णारे लोक ’ असा आहे. एखाद्या नूतन धर्माची स्थापना झात्यावर क्रालकमानें इळुहृछू त्या धर्मांचे ञनलनन करणाऱ्या लोकांत निरनिराळे पंथ आप्ण संप्रदाय उत्पन्न होतात. याच नियमाप्रमाणे क[ह[ काळ लोटव्यानर ठपलाकांताहें [नरघिराळे भेटू अ[[ण संप्रदाय उत्पन्न झाले. एक[[णस[व्या शतकाच्या प्रथम पाहावे सुमारास ठ्या’ लोकांत मुमार द्ह्मयारा [मन मित्र प'य प्रचलित हेंऽते. प्रत्तुत कथऽनकट्वत त्या`[फी फक्त मेघपूना’ (गुथ्ष्ठाग्नम्म्मा) संप्रदाय, ह्मगज मुझें' घग्णारे व्प, आणि व्मालार्ने मुशां'कप्चि प्राण हृरण करणारे व्ग, या द्` न पथांया सर्वत्र आला आहे हे ठ्या कर्बी संन्याशांच्या
बेंषामैं, कर्बी फळिकरांच्या वैपांनें, तर कधों व्यापाऱ्पांच्यावैषामें देसपग्ट्टेरक्ष्न करित असत' पर'तु बहुतेक ठग संसारत्याग्प्ळी साघूच्याच वेषानें फिरत असत.
या कयानर्फात या दैव्ग्नळा गोर्टाचें प्रसंगॉ गारखपुर, ग[ज^[यूर, दिक्को आप्ण द्रुतर दुसऱ्या शहृरांत शंभर
दोडंथें व्य लोक पकडले गेले होते. गोऱखमुरव्या
