.
( शोकाकूल होऊन ) चिमण्या ! जरा अम्मळ उन्हांत गेलास की तुझें तोंड कसें लागलंच गोरेमोरे होत असें ! नी आतां ! ( असें ह्मणून कंठ दाटतो इतक्यांत हेमकला नांवाची तिची नणंद येते ) या वन्सं ! ( बसविते )
हेम० – ( सुनीतीचे डोळे पुसून )-
दुःखित वहिनी । वहिनि कांगे पुसशी । क्षणभरि
करि विचाराशी ॥ध्रु० || भय ग नाहीं ।
नाहीं मुळीं त्यासी । व्यर्थ चिंता तूं करिशी ॥
रक्षीत त्याला । त्याला ग अर्हिनिशी । अहा !
परम ऋषिकेशी ॥ तरी वदते । वदते सत्य
तुजशी । न जाळी शोकें शरिराशी || दु० ॥ किती वेळ शोक करित बसणार अशी !
सुनी० – ( डोळे पुसीत ) वन्सं काय करूं मी ! मला माझ्या लाडक्याचें स्मरण झालें ह्मणजे माझें अंतःकरण दुःखानें कसें विदारून जातें. चैन पडत नाहीं.
हेम -वहिनी, झाली गोष्ट त्याला काय उपाय ! ! पण खरोखर ध्रुवाला कुण्णा पासूनही भीति नाहीं; लवकरच परत येईल. असे मला मघांच दादानी सांगितले.
सुनी० – वन्सं येथें कुठून कळायचें झालें ?
