पान:वृद्धवचनकथासार पुस्तक पहिले.pdf/६५

(६१)

जवळ जामीन मागण्यांत आला. त्याप्रमाणे तो एका मल्या गृहस्थास घेऊन आला. कोर्टाने चौकशी केल्यावरून, त्या भल्या गृहस्थानें, मी व्यापारी आहे, माझें दुकान व इतर इस्टेट चांगली आहे वगैरे आप- ली माहिती सांगितली. ती ऐकून म्याजिस्ट्रेट ह्मणाले, " ते सर्व खरें, परंतु कोर्ट तुझाला ओळखत नाहीं ! " हे गृहस्थही थोडे निर्भीड व विनोदी स्वभावाचेच होते, यामुळे त्यांची व भ्याजिस्ट्रेटाच कांहीं प्रश्नोत्तरे झाली.
 गृहस्थ ह्मणाले, " मला वाटतें या इसमाची व को- टांची थोडी ओळख असेल, नाहीं बरें ? "
 म्पाजिस्ट्रेट झणाले, "नाही, फारशी नाहीं ! हा ह्या गुन्ह्यांत मजपुढे आला आहे इतकीच कायती ओ- ळख.
 गृहस्थाने विचारले, " आपणापुढे जसजसा जास्त वेळ गुन्हेगार येत असेल तसतसा तो, आपल्या जास्त जास्त ओळखीचा होत जात असेल नाही काय ? "
 म्याजिस्ट्रेट ह्मणाले, " होय, अशाची चांगली ओ- ळख ठेवून त्याच्या सामान्य अपराधाबद्दल कोर्टास त्यास कडक शिक्षा करावी लागते. "
 गृहस्थ ह्मणाले, " तर मग कोर्टाच्या पक्का ओळ- खीचा बनलेला असा लायक इसम जामीन होण्यास आला पाहिजे की काय ? असे असेल तर कोर्ट मला ओळखत नाही यांतच मी भूषण मानतों, तें कोर्टा- च्या ओळखीचें भूषग मला नको ! मी आपला जातो कसा ! "
 आता मात्र चांगला प्रकाश पडून नेत्र दिपल्यामुळे