(१९)
ज्ञ आहे असा निश्चय केला जातो हा तात्पपाँर्थंअहि- तो तो सायान्पतो -दृष्ट[नु
मायार्ने सिद्ध सवैज्ञ हँ’वर त्याच्या हेरादिफांत सांगिंतलल्या शिव, विष्णु,न[र[पण,
महेश्वर इत्यादि संज्ञा आहेत. याला सतोल[ प्रमाण यापुपुरागांत सांगितठें आहे.
“घिधिज्ञ हाणजे वैतादितत्त्वज्ञ ते ते, विपु जो परमात्मा पाचीं, सवेंज्ञता,नित्यतृ. मि, अनादितोप (नित्यज्ञान) स्वतंत्रता, सवैद्ळाराक्तिस्फूत्ति, व अपर्तिच्छन्नशक्ति,
हो सहोअ'गें' आहेत असे सांगतात. तसे’ ज्ञान, वैराग्य, ऎश्वयै, तप, सत्य, सणाचे
पे, ट्टष्टिठुळाक्ति, नित्याल्मज्ञानव सवॅनिपंट्टल,हँ[ पहा शंकराच्याठापीं अविनाशिअ
र्शी नित्य राहत[त”तसे मह[म[रत[त(विष्णुसहेस्रनामाच्पाअ[र॰माँ) “उत्पत्तिनारा
रहित, सवेंव्यापीं, सर्वे ठोकांचळास्यापळी हाणून तोफांचा नियता परमात्मा जो वि-
ष्णु याचीं नित्य स्तुति करणारा भक्त सवै ठुन्खापळारून मुक्त होहैंल”इत्पादिक आण
खाँ ही बहुत प्रयाणें आहेत… । २५ ।।
त्रह्मळादिकांहूनहीं त्या भगवळानार्वे आथिवप सांगतातश्र्ळू
^
"
लएष'त्रूवषाम[फ्गुरुन्कप्ब्दनानवच्छ्द्दातू ॥ २६
॥,
सृष्टीच्या आर'पाँ उत्त्पन्न झालेले व कल्पपपँत कालार्ने परिमितप्वस्थ असे जे
प्रह्मादिक पूर्वे पुरुष त्यांना ही गुरु तो आहे कारण त्यानी अवस्था का- _
लानें परिंमित केंलळी नाहीं ह्मणजेंत्याया आदि नाहीं व अन हो नाहीं. याविषपाँ
वैवांत तांगितठें आहे कीं “जो पूर्वी वहाहेवळाला उत्पन्न करून त्याला वैत शिकवितो”
इत्यादिक आणसॉ ही बहुत प्रमाणे आहेत ।। २६ ।।
`
असे ईश्वरत्वरूपळायें निरूपण करून त्याकडे बित्तार्वे ऐकाग्ऱ्पकरार्वे हे सांगप्पळा करितां त्याची गोप्प संज्ञा सांगतात.
तस्प्रयाचकभ् प्रणवम् । २७ । त्या ईश्वरस्वरूयाना ’तोघक _ॐकार आहे. असा सुमार्थं स्पष्ट आहे. आता शं-
का अशळी पेंत्पें कीं शब्दाला नाचवजा ह्मणजें अभियानामक शक्ति जिला शब्द व १ ४ गॉतादिकांत प्रसिद्वअतें, अद्रुत आहे शरीर ज्पानें अताजो परमात्मा तो केवळ भक्तींनेंच जाणण्यालप् योग्य आहे आणि तो ठोरव'टांत व्याप्त आलेल्या अग्निता'रेखा, प्रनासारिरचळी सूक्ष्म ञगत्कप्रणलप उपाधि हाणने माया प्रकतो तळीर्णेकख्न युक्त आलेला आहे त्याचे नाव तोथनफ-' रणळारा शब्द ओंकार सांगितला आहे तेंणेंकख्नतळो उपाक्षित केलाआसतां पतन होतो असे
पाँगि याज्ञवत्वयादिकांनीं सांगितठें असे विज्ञा‘०
