सारासार Ք3Տ* कांहीं जन्मसिद्ध नाहीं. जातथंद्यांची जातींत कोंडी होऊन त्यांतली । कूस इतरांना न कळल्यामुळे 'हातचें सोडून पळत्याच्या मार्गे? जाण्याचे नादास इतर जाती लागत नसाव्या. पण हैं। आंधळे गारुडाचा परिग्राम असा झाला कीं, धंद्यांना ऊर्जित दशेस नेण्यासाठीं नव्या जोमाची माणसें मिळाली नाहीत, आणि ते सांचलेल्या टुब्बकाप्रमाणे नासूनां व आटून गेले. सर्व जाती परजातींच्या धंद्यांस अंतरल्या, आणि *बाकीच्या माणसांना हातपाय हलवायाला व पसरावयाला जागा राहिली । नाहीं, व मिळेल तें जातींधंद्यांत मिळवून ओली कोरडी भाकर खाऊन हरि हरि म्हणत बसावें लागतें. आणि कोणत्याही धंद्यांत माणसें जास्त [ मागील पानावरून.] आली तर दुष्काळी कानूप्रमाणें सर्वांना काम मिळेल, आणि लहान मुलें, थकलीं भागलीं माणसे, दखणाईत व बाळंतिणी यांना फुकट भाकरी व ओपधm司向旁,可、可可可* दिवशीं संपल'; आणि तो दिवस कसाबसा काढून चवथ्या दिवशीं ते कामावर आले. हे लोक कॅस वाढवितात. त्यामुळे डोक्यावर नेल्यांद्व ओझें न नेतां पहिल्यापहि'नें घोंगड्यांत बांधन पाठीवर नेत. लवकरच त्यांना कामाचा सराव होऊन सर्वानों सपेटेंबरपर्यत आनंदाने काम केलें. त्या वेळेचे नगरचे कलेक्टर नामदार '. जे. पी. ऑर ह्यांच्या प्रगमनशील व सद्वानुभूतिपूर्ण कारकीदीकडे ह्या ब्रूयो गाचें श्रेय प्रामुख्यानें आहे. १९०° सालीं तिरमल्यांच्या एका লুঙ্গুষ্ঠা 'गावक-यांनीं अशी अट घातली দুৰ্নী, নিদর্শী माणसें जर गांवचा 衍a蔓可 *डतील तर बाकीच्यांना खळी मार्गे देऊं. याप्रमाणें त्यांनीं तीन दिवस चांगला निवडुंग काढला, व गांवावर 何千きTá बसली होती, तिचा अंक कमी करावा लागला. ह्याचा दुसरा इ असा झाला कीं, भिका-यांच्या मागे झेंगट लागतें, अशी आवई 逐可臀 *णों कांहीं दिवस बंद पडलें. एका मामलेदारांनीं भिष्ठ्ठांचे ताबर्टसृष्ट्या वर्गणीनं धान्य जमा करून त्यांना पर्ड 。さ可モき*" पठ्ठल सालीं इार्जक घातली. त्यामुळे ā千奇戸T馬" 奇云可 要リ इन्का फायदा द्वैताला कों, दुस-या নান্তী 月节f 奇云千 命百f习T बंदबस्ताचा तगादा करूं लागले.
